Pomocy! Czuję że zanikam - powoli dematerializuję się, łącząc się z otaczającym mnie światem - umieram. Nie potrafię wydobyć z siebie dźwięku - wskazać palcem, przymknąć oczu, podnieść pióra, uchwycić chwili.
Pewna część mnie się rozpada - reszta za nią. Nie czuję już bicia serca ani oddechu w moich płucach. Nie ma we mnie nic, co mogłoby ożyć.
Nie mogę się już koronować władcą własnych światów; korona nie pasuje na mój umysł. Każdy wysiłek mózgu jest niczym wielki krok z balastem o wielkości góry.
To, co niegdyś było moim przyjacielem, teraz obróciło się przeciwko mnie. Jestem skończony.
Kiedy do tego doszło? Kiedy wbito mi nóż w plecy? Czy byłem zapatrzony gdzieś przed siebie, dlatego nieuważny nie usłyszałem zbliżającego się przeciwnika?
Nic z tego nie jest ważne, gdyż umieram! Nie śmiercią naturalną - śmiercią świetlaną, najgorszą z możliwych.
Nie zdążyłem pożegnać się na dobre z wszystkimi przyjaciółmi w mojej głowie - nie pokazałem ich światu, czemu więc dopadłaś mnie tak wcześnie, o śmiercio?
Jedyną moją nadzieją jest deszcz, który spadnie po mojej egzekucji, z którego będę mógł wyłowić parę kropel, uzdrawiając moje stargane ciało, a na jego szczycie wyrośnie nowa, czysta, pełna fal głowa.
Do tego czasu jednak czekam na twoje przyjście z zapartym tchem i odliczam powoli
i czekam
i czekam
i czekam
i
czekam
piątek, 20 września 2019
środa, 7 sierpnia 2019
Dezerter.
John Braun nie identyfikował się z krajem, w którym mieszkał; nigdy nie chciał go chwalić, mówić o nim, śpiewać jego hymnu, być częścią jego społeczeństwa, a tym bardziej za niego walczyć. Kiedy jednak w jego urodziny został siłą zwerbowany do wojsk III Rzeszy jego zdziwieniu nie było końca; jak to on, Polak ma walczyć za ten plugawy kraj? Ma podążać za diabelskim władcą, który prowadzi swoich ludzi na rzeź, tym samym skazując na wyrok śmierci niezliczone ilości bezbronnych ludzi?
Nie opierał się jednak - żołnierze, który wparowali do jego domu o wczesnym poranku wyglądali zbyt groźnie, by bezpiecznym było się im sprzeciwiać. Oznajmili rubasznie ze sztucznym, wyćwiczonym już uśmiechem, który nie odklejał się od ich twarzy, że został wybrany jako szczęśliwiec obdarowany możliwością wzięcia udziału w walce o lepsze jutro - od razu, gdy zobaczył ich we framudze drzwi wiedział, że nadchodzą kłopoty; i to te z rodzaju tych, które wywracają twoje życie do góry nogami, niczym wielki dręczyciel, który łapie swoją ofiarę za nogi, tarmosząc ją i nie chcąc puścić.
Jednak ich słowa przerosły jego wszelkie oczekiwania; dręczyciel okazał się być wielkości słonia; on był jedynie myszą.
Przytłoczony nagłym rozkazem, oniemiał. Obie strony wiedziały już, że tego dnia został wydany wyrok; jedyne, co mu pozostało, to pogodzenie się z końcem. Nie chciał nawet niepokoić rodziny; nie zamierzał ich martwić - nawet jeśli naszłaby go nagła potrzeba, był pewien, że jego kaci nie pozwolą mu uciec tak łatwo. Zgodził się więc pośpiesznie, spakował naprędce swoje rzeczy (choć, jak powiedzieli mu żołnierze, nie przydadzą mu się w szeregach) i ledwo co się obejrzał - już został załadowany do wielkiej ciężarówki wraz z setką innych, podobnych mu ofiar.
Jechali niczym bydło na rzeź; z wyjątkiem, że oni jednak zdawali sobie sprawę, że jest to droga w jedną stronę.
Czy w takim razie jadą, by zostać przerobieni na mięso dla zwierząt? Zostaną poćwiartowani żywcem, by następnie zostać pokarmem dla świń? Ta myśl wywołała u niego niemałe mdłości, więc postanowił zaprzestać, bo już w następnej chwili zaczął planować ucieczkę; nie był pewnie jedyny - każdy tutaj zgromadzony pewnie pogrążony był w rozmarzaniach nad ponownym zobaczeniem się z rodziną i przyjaciółmi; poczuł wręcz pewną więź braterską, która pomogła mu oczyścić myśli.
Upchani byli zadziwiająco ciasno - John sam zastanawiał się, jak to możliwe, by upchać tyle osób w jednym miejscu; jest to wręcz niedorzecznie absurdalne. Stali tak blisko siebie, że każdy był w stanie czuć oddech innych na swoim karku, co nie było do końca miłym doświadczeniem szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że jechali już niezliczone ilości godzin - czas jednak leci szybko, gdy dryfuje się pośród swoich oddalonych za horyzontem myśli i gdyba się nad tym co było, a co by mogło być.
Nie pomogło to jednak paru pogrążonym w zadumie ofiarom swoich rozmyślań; ci pomdleli tylko po to, by zostać zdeptanym w turbulencjach na najbliższym zakręcie. Buty przypadkowych morderców zjednały się z mózgiem swoich niefortunnych ofiar; stały się jednością, jakby to tam było ich miejsce; jakby głowa zamieniła się miejscem ze stopą; jakby góra i dół zamieniły się stronami; północ z południem; słońce z księżycem - wszystko to w jednym momencie.
Czerwone plamy zaczęły pokrywać powoli podłogę, zabarwiając deski na kolor krwistobrązowy; brud spod podeszew zmieszał się z posoką, nadając jej ziemistego odcienia; był niczym artysta mieszający ze sobą dwa kolory, by uzyskać ten jeden, idealny - w tym przypadku artystą był parkiet; co chciał namalować? Obraz pełen okrucieństwa? Pełen wzburzenia wśród osób, które po nim stąpały? Czy ten kolor, niczym wyjęty prosto z gruntu, miał być przeniesieniem krzyków przerażenia, jakie wydobywały się z ust wiezionych do miejsca, z którego już nie wrócą - symbolem, w pewnym sensie?
John jednak nie zauważył sceny, jaka rozgrywała się wokół niego; jego mózg był gdzie indziej - zabrał się wraz z jego rozumem gdzieś daleko, tam, gdzie nie dosięgną go żadne krzyki i prośby o pomoc.
Nie miał teraz czasu martwić się innymi; musiał zadbać o swój własny powrót do domu. Cały plan ułożony był już od początku do końca; teraz wystarczyło dodać parę poprawek i zmienić parę rzeczy - nie mógł się nie udać. Zamyślony, poczuł, jak jego ciało zaczyna odczuwać nagłą zmianę - to jego środek transportu zaczyna zwalniać. Gdyby ktokolwiek inny usłyszał, że tak mała zmiana była w stanie wybić tego myśliciela z jego krainy marzeń, zapewne zaśmiałby się z niedorzeczności tego zdarzenia; jednak jeśli osoba ta byłaby jednym z pasażerów ciężarówki, którą jechał, z całą pewnością zrozumiałby euforię i strach, w jaką popadł John; w końcu jadąc nieustannie z pewną prędkością, ciało zaczyna być bardziej wrażliwe na każdą małą modyfikację.
Czy oznaczało to, że są już u celu? Braun nie wiedział, czy się cieszyć, czy płakać; wolał jechać nieskończenie długo, by zbudować dom w swoim wymyślonym świecie, zestarzeć się w nim, a w końcu umrzeć ze starości, nie myśląc o problemach.
Jednak nikt nie spodziewał się tego, co się wydarzyło; do ciężarówki zaczęto wpakowywać coraz to kolejne osoby, upychając już wcześniej zatłoczony bagażnik.
Wchodziły ciągle to kolejne
i kolejne
i kolejne
i kolejne
i kolejne
i kolejne
i kolejne
jedna po drugiej
miażdżąc powoli żebra
łamiąc kończyny
Horroru tego nie mogły oddać nawet ściany próbujące napisać o tym wiersz; ich próby spełzły na niczym, gdy twarze wszystkich napierały na nie z całą siłą, patrzyły z pogardą na żołnierzy, którzy pakowali następne osoby do tego piekła.
W końcu jednak nastąpił koniec - wrota zostały zamknięte, a światło przestało dosięgać ich twarze; dla wielu był to ich ostatni raz, gdy czuli promienie światła padające na ich twarze; inni nie byli nawet w stanie ich dostrzec, gdyż zasłaniali je pozostali - stali więc w ich cieniu, zapatrzeni w ciemność.
John pozostawał niewzruszony; trzymał się dobrze pomimo kilku złamanych żeber i trudności z oddychaniem; pomagał mu w tym jego świat, który był niebem w całych tych piekielnych czeluściach; był jego światłem w tunelu, które utrzymywało go zdrowym na umyśle. Jego plan był już ukończony w pełni; teraz jednak rozmyślał nad tym, co będzie potem; co zrobi, gdy wróci wreszcie do swojej matki i uściska ją mocno ze łzami wzruszenia w oczach; zaczną wspominać ojca i śmiać się z komicznych sytuacji z przeszłości.
Jechali kolejne godziny wśród fekaliów i wymiocin wymieszanych ze wsiąkniętą już w podłogę krwią; ta najwyraźniej chciała dodać trochę pikanterii do swojego dzieła, więc zaczęła eksperymentować z kolorami, nadając im więcej ekspresji i dramaturgii. Więźniowie tego pandemonium błagali o pomoc, krzycząc obelgi w stronę już nie tylko ich katów, lecz całego świata; dla wielu był to kryzys wiary - zaczęli kwestionować ich Stwórcę, który to dał im prawo do życia; oni jednak woleli go nie mieć.
Swąd, jaki unosił się w powietrzu wyżynał wręcz nozdrza; był niczym trucizna, która powoli dostawała się do organizmu wyniszczając każdego, którego napotka. Był on gorszy niż cokolwiek, co pochodziło z ziemi; był nie z tego świata, niczym coś stworzone przez pozaziemskie istoty, które przyleciały na ziemię tylko po to, by stworzyć coś tak ohydnego - po co? Tego nie wie nikt oprócz nich.
Godzina za godziną, minuta za minutą ciągnęły się za sobą niczym więźniowie w obozie karnym - tył ciężarówki robił się coraz to lżejszy z każdą duszą opuszczającą ciało swojego właściciela. Wnętrze wyglądało tak groteskowo, że nawet najbardziej awangardowi malarze nie byliby w stanie oddać abstrakcyjności sceny, jaka rozgrywała się w środku; nie było już widać podłogi - przykrywała ją gruba warstwa krwi, która sprawiała, że bagażnik wydawał się teraz być bardziej basenem posoki, w której kąpali się ci, którzy jakimś cudem przetrwali tą czasową wizytę w piekle. "Czy to tak wygląda piekło?" - każdy z upadłych zastanawiał się cicho mamrocząc do siebie pod nosem, jakby nie chcąc zbudzić pływających po powierzchni ciał.
W końcu jednak - w końcu! Zatrzymali się. Oczywiście żaden ze straumatyzowanych podróżników nie odważył się nawet ucieszyć. Żaden oprócz Johna, który z uśmiechem na twarzy przeszedł z lekkim trudem do drzwi i czekał, aż jego wybawiciele otworzą mu w końcu drzwi.
Dawno nie ucieszył się tak bardzo z dźwięku skrzypiących drzwi - wybiegł od razu przed siebie, tak jak planował przez cały czas i skręcił w lewo mając nadzieję, że są tam jakieś krzaki. "Nie mam innego wyjścia - jeśli zaciągną mnie na front, nie będę miał najmniejszych szans na przeżycie; teraz albo nigdy John, biegnij!" - krzyczał do siebie w głowie, podczas gdy zdezorientowani żołnierze byli w szoku, że ktoś może być na tyle głupi, aby uciec im sprzed nosa. Nie zwrócili za bardzo uwagi na powoli wylewającą się ciecz; najwyraźniej jest to dość częsty widok podczas ich ludzkich łowów. Po czasie jednak zdążyli się opamiętać i ku zdziwieniu Johna nie zaczęli nawet strzelać; poczęli go gonić. John wówczas nie wiedział jeszcze, że była to kara większa niż rozstrzelanie, którego się tak niemiłosiernie bał.
Kiedy się obudził, nie pamiętał dokładnie, co się stało - ostatnim wydarzeniem, jakie zachowało się w jego pamięci była jego desperacka ucieczka w wysokich krzakach i nieogarniony lęk oraz światełko nadziei, które dodawało mu otuchy w tej ciężkiej chwili - to jednak nie było dla niego ważne, gdyż ważniejszy był fakt, że siedział na krześle, przywiązany tak mocno, że nie mógł poruszyć nawet koniuszkiem palca, a każda mucha jaka na nim siadała była nie do zniesienia. Cały zakrwawiony począł zastanawiać się wreszcie, jakim cudem udało mu się przeżyć tę podróż i czy właśnie przetrwał on wycieczkę do piekła; nie trwało to jednak długo, gdyż po chwili do pokoju wtargnęła tajemnicza postać, która emanowała strasznie surową i przenikliwą atmosferą - czy była to śmierć w jej najczystszej postaci? Może sam Bóg zszedł, by pogratulować mi wizyty w ognistych czeluściach?
Masz do wyboru dwie opcje; wybierz jedną rzecz, za którą mam ci współczuć, bądź poddaj się torturom, z których nie wyjdziesz żywy; obie jednak doprowadzą do tego samego.
John nie potrafił zdecydować. Nie pozwalała mu na to jego pycha. Współczuć? Jemu? Kim on jest, by mu współczuć?
Myślisz, że nie wiem, jak twoi rodzice bili cię jako dziecko często do tego stopnia, że na następny dzień nie mogłeś chodzić do szkoły? Bądź to, jak w klasie miałeś przezwisko "Potwór", bo zwykle kiedy byłeś w szkole, twoja twarz była tak spuchnięta, że często wyglądała na zdeformowaną przez nieuleczalną chorobę? Nie miałeś przyjaciół, a twoja wanna zapełniała się krwią tyle razy, że nie jesteś w stanie zliczyć; ani razu jednak ze skutkiem.
Dlaczego wszystko spod nóg Johna zaczęło się s
y
p
a
ć?
myślał, że miał wszystko pod kontrolą; co zrobił? Jak zgrzeszył, by zasługiwać na ten los?
Uciekłeś z domu po tym, jak twój ojciec uderzył matkę rozbitą butelką w głowę na której były twoje odciski palców - wszystko ładnie przemyślał; od dawna chciał się jej pozbyć. Ty musiałeś jednak uciekać; myślałeś że to coś da? Stworzyłeś sobie tą złudną projekcję idealnego świata wypierając stare wspomnienia, jakby były nic niewartymi śmieciami; nie doceniałeś ich.
przestań/przestań/przesta/przestań/przetań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przstań/przestań/przestań/przestańprestań/przestań/przestań/przstań/przestań/przesta/przestań/przestań/przestań/przestańpzetań/przestań/pzestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/pzestań/przsńprzestań/przestań/przestańprzestańprzestań/rzestań/rzesta/przestań/przetań/przetań/pzestań/przestań/rzestań/przestań/prstań/przestań/przestarzestń/przestań/przestań/pzestań/przestań/przesarzesta/pzestań/przestań/przestań/przeta/przesń/przstań/przestań/przetań/zestań/przestań/przerestań/przesta/przesa/przestań/przestań/przań/przestań/przestań/przestań/przesta/pretań/przesń/przestań/przestańrzestań/przestańprzestań/pzestań/przestań/prestań/przestań/przestań/zestaprzestań/przestań/przestań/przesań/przestań/przestań/przesta/petań/przestań/przestań/przest/przstańprzestań/przestańprzestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/
Nagły napływ wspomnień był niczym wodospad w głowie Johna, którego ciężaru najwidoczniej nie mogła wytrzymać.
Gardzę tobą i ludźmi twojej miary. Nie zasługujecie nawet na śmierć.
(zrezygnowanym tonem)
Nie opierał się jednak - żołnierze, który wparowali do jego domu o wczesnym poranku wyglądali zbyt groźnie, by bezpiecznym było się im sprzeciwiać. Oznajmili rubasznie ze sztucznym, wyćwiczonym już uśmiechem, który nie odklejał się od ich twarzy, że został wybrany jako szczęśliwiec obdarowany możliwością wzięcia udziału w walce o lepsze jutro - od razu, gdy zobaczył ich we framudze drzwi wiedział, że nadchodzą kłopoty; i to te z rodzaju tych, które wywracają twoje życie do góry nogami, niczym wielki dręczyciel, który łapie swoją ofiarę za nogi, tarmosząc ją i nie chcąc puścić.
Jednak ich słowa przerosły jego wszelkie oczekiwania; dręczyciel okazał się być wielkości słonia; on był jedynie myszą.
Przytłoczony nagłym rozkazem, oniemiał. Obie strony wiedziały już, że tego dnia został wydany wyrok; jedyne, co mu pozostało, to pogodzenie się z końcem. Nie chciał nawet niepokoić rodziny; nie zamierzał ich martwić - nawet jeśli naszłaby go nagła potrzeba, był pewien, że jego kaci nie pozwolą mu uciec tak łatwo. Zgodził się więc pośpiesznie, spakował naprędce swoje rzeczy (choć, jak powiedzieli mu żołnierze, nie przydadzą mu się w szeregach) i ledwo co się obejrzał - już został załadowany do wielkiej ciężarówki wraz z setką innych, podobnych mu ofiar.
Jechali niczym bydło na rzeź; z wyjątkiem, że oni jednak zdawali sobie sprawę, że jest to droga w jedną stronę.
Czy w takim razie jadą, by zostać przerobieni na mięso dla zwierząt? Zostaną poćwiartowani żywcem, by następnie zostać pokarmem dla świń? Ta myśl wywołała u niego niemałe mdłości, więc postanowił zaprzestać, bo już w następnej chwili zaczął planować ucieczkę; nie był pewnie jedyny - każdy tutaj zgromadzony pewnie pogrążony był w rozmarzaniach nad ponownym zobaczeniem się z rodziną i przyjaciółmi; poczuł wręcz pewną więź braterską, która pomogła mu oczyścić myśli.
Upchani byli zadziwiająco ciasno - John sam zastanawiał się, jak to możliwe, by upchać tyle osób w jednym miejscu; jest to wręcz niedorzecznie absurdalne. Stali tak blisko siebie, że każdy był w stanie czuć oddech innych na swoim karku, co nie było do końca miłym doświadczeniem szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że jechali już niezliczone ilości godzin - czas jednak leci szybko, gdy dryfuje się pośród swoich oddalonych za horyzontem myśli i gdyba się nad tym co było, a co by mogło być.
Nie pomogło to jednak paru pogrążonym w zadumie ofiarom swoich rozmyślań; ci pomdleli tylko po to, by zostać zdeptanym w turbulencjach na najbliższym zakręcie. Buty przypadkowych morderców zjednały się z mózgiem swoich niefortunnych ofiar; stały się jednością, jakby to tam było ich miejsce; jakby głowa zamieniła się miejscem ze stopą; jakby góra i dół zamieniły się stronami; północ z południem; słońce z księżycem - wszystko to w jednym momencie.
Czerwone plamy zaczęły pokrywać powoli podłogę, zabarwiając deski na kolor krwistobrązowy; brud spod podeszew zmieszał się z posoką, nadając jej ziemistego odcienia; był niczym artysta mieszający ze sobą dwa kolory, by uzyskać ten jeden, idealny - w tym przypadku artystą był parkiet; co chciał namalować? Obraz pełen okrucieństwa? Pełen wzburzenia wśród osób, które po nim stąpały? Czy ten kolor, niczym wyjęty prosto z gruntu, miał być przeniesieniem krzyków przerażenia, jakie wydobywały się z ust wiezionych do miejsca, z którego już nie wrócą - symbolem, w pewnym sensie?
John jednak nie zauważył sceny, jaka rozgrywała się wokół niego; jego mózg był gdzie indziej - zabrał się wraz z jego rozumem gdzieś daleko, tam, gdzie nie dosięgną go żadne krzyki i prośby o pomoc.
Nie miał teraz czasu martwić się innymi; musiał zadbać o swój własny powrót do domu. Cały plan ułożony był już od początku do końca; teraz wystarczyło dodać parę poprawek i zmienić parę rzeczy - nie mógł się nie udać. Zamyślony, poczuł, jak jego ciało zaczyna odczuwać nagłą zmianę - to jego środek transportu zaczyna zwalniać. Gdyby ktokolwiek inny usłyszał, że tak mała zmiana była w stanie wybić tego myśliciela z jego krainy marzeń, zapewne zaśmiałby się z niedorzeczności tego zdarzenia; jednak jeśli osoba ta byłaby jednym z pasażerów ciężarówki, którą jechał, z całą pewnością zrozumiałby euforię i strach, w jaką popadł John; w końcu jadąc nieustannie z pewną prędkością, ciało zaczyna być bardziej wrażliwe na każdą małą modyfikację.
Czy oznaczało to, że są już u celu? Braun nie wiedział, czy się cieszyć, czy płakać; wolał jechać nieskończenie długo, by zbudować dom w swoim wymyślonym świecie, zestarzeć się w nim, a w końcu umrzeć ze starości, nie myśląc o problemach.
Jednak nikt nie spodziewał się tego, co się wydarzyło; do ciężarówki zaczęto wpakowywać coraz to kolejne osoby, upychając już wcześniej zatłoczony bagażnik.
Wchodziły ciągle to kolejne
i kolejne
i kolejne
i kolejne
i kolejne
i kolejne
i kolejne
jedna po drugiej
miażdżąc powoli żebra
łamiąc kończyny
Horroru tego nie mogły oddać nawet ściany próbujące napisać o tym wiersz; ich próby spełzły na niczym, gdy twarze wszystkich napierały na nie z całą siłą, patrzyły z pogardą na żołnierzy, którzy pakowali następne osoby do tego piekła.
W końcu jednak nastąpił koniec - wrota zostały zamknięte, a światło przestało dosięgać ich twarze; dla wielu był to ich ostatni raz, gdy czuli promienie światła padające na ich twarze; inni nie byli nawet w stanie ich dostrzec, gdyż zasłaniali je pozostali - stali więc w ich cieniu, zapatrzeni w ciemność.
John pozostawał niewzruszony; trzymał się dobrze pomimo kilku złamanych żeber i trudności z oddychaniem; pomagał mu w tym jego świat, który był niebem w całych tych piekielnych czeluściach; był jego światłem w tunelu, które utrzymywało go zdrowym na umyśle. Jego plan był już ukończony w pełni; teraz jednak rozmyślał nad tym, co będzie potem; co zrobi, gdy wróci wreszcie do swojej matki i uściska ją mocno ze łzami wzruszenia w oczach; zaczną wspominać ojca i śmiać się z komicznych sytuacji z przeszłości.
Jechali kolejne godziny wśród fekaliów i wymiocin wymieszanych ze wsiąkniętą już w podłogę krwią; ta najwyraźniej chciała dodać trochę pikanterii do swojego dzieła, więc zaczęła eksperymentować z kolorami, nadając im więcej ekspresji i dramaturgii. Więźniowie tego pandemonium błagali o pomoc, krzycząc obelgi w stronę już nie tylko ich katów, lecz całego świata; dla wielu był to kryzys wiary - zaczęli kwestionować ich Stwórcę, który to dał im prawo do życia; oni jednak woleli go nie mieć.
Swąd, jaki unosił się w powietrzu wyżynał wręcz nozdrza; był niczym trucizna, która powoli dostawała się do organizmu wyniszczając każdego, którego napotka. Był on gorszy niż cokolwiek, co pochodziło z ziemi; był nie z tego świata, niczym coś stworzone przez pozaziemskie istoty, które przyleciały na ziemię tylko po to, by stworzyć coś tak ohydnego - po co? Tego nie wie nikt oprócz nich.
***
Godzina za godziną, minuta za minutą ciągnęły się za sobą niczym więźniowie w obozie karnym - tył ciężarówki robił się coraz to lżejszy z każdą duszą opuszczającą ciało swojego właściciela. Wnętrze wyglądało tak groteskowo, że nawet najbardziej awangardowi malarze nie byliby w stanie oddać abstrakcyjności sceny, jaka rozgrywała się w środku; nie było już widać podłogi - przykrywała ją gruba warstwa krwi, która sprawiała, że bagażnik wydawał się teraz być bardziej basenem posoki, w której kąpali się ci, którzy jakimś cudem przetrwali tą czasową wizytę w piekle. "Czy to tak wygląda piekło?" - każdy z upadłych zastanawiał się cicho mamrocząc do siebie pod nosem, jakby nie chcąc zbudzić pływających po powierzchni ciał.
W końcu jednak - w końcu! Zatrzymali się. Oczywiście żaden ze straumatyzowanych podróżników nie odważył się nawet ucieszyć. Żaden oprócz Johna, który z uśmiechem na twarzy przeszedł z lekkim trudem do drzwi i czekał, aż jego wybawiciele otworzą mu w końcu drzwi.
Dawno nie ucieszył się tak bardzo z dźwięku skrzypiących drzwi - wybiegł od razu przed siebie, tak jak planował przez cały czas i skręcił w lewo mając nadzieję, że są tam jakieś krzaki. "Nie mam innego wyjścia - jeśli zaciągną mnie na front, nie będę miał najmniejszych szans na przeżycie; teraz albo nigdy John, biegnij!" - krzyczał do siebie w głowie, podczas gdy zdezorientowani żołnierze byli w szoku, że ktoś może być na tyle głupi, aby uciec im sprzed nosa. Nie zwrócili za bardzo uwagi na powoli wylewającą się ciecz; najwyraźniej jest to dość częsty widok podczas ich ludzkich łowów. Po czasie jednak zdążyli się opamiętać i ku zdziwieniu Johna nie zaczęli nawet strzelać; poczęli go gonić. John wówczas nie wiedział jeszcze, że była to kara większa niż rozstrzelanie, którego się tak niemiłosiernie bał.
***
Kiedy się obudził, nie pamiętał dokładnie, co się stało - ostatnim wydarzeniem, jakie zachowało się w jego pamięci była jego desperacka ucieczka w wysokich krzakach i nieogarniony lęk oraz światełko nadziei, które dodawało mu otuchy w tej ciężkiej chwili - to jednak nie było dla niego ważne, gdyż ważniejszy był fakt, że siedział na krześle, przywiązany tak mocno, że nie mógł poruszyć nawet koniuszkiem palca, a każda mucha jaka na nim siadała była nie do zniesienia. Cały zakrwawiony począł zastanawiać się wreszcie, jakim cudem udało mu się przeżyć tę podróż i czy właśnie przetrwał on wycieczkę do piekła; nie trwało to jednak długo, gdyż po chwili do pokoju wtargnęła tajemnicza postać, która emanowała strasznie surową i przenikliwą atmosferą - czy była to śmierć w jej najczystszej postaci? Może sam Bóg zszedł, by pogratulować mi wizyty w ognistych czeluściach?
Masz do wyboru dwie opcje; wybierz jedną rzecz, za którą mam ci współczuć, bądź poddaj się torturom, z których nie wyjdziesz żywy; obie jednak doprowadzą do tego samego.
John nie potrafił zdecydować. Nie pozwalała mu na to jego pycha. Współczuć? Jemu? Kim on jest, by mu współczuć?
Myślisz, że nie wiem, jak twoi rodzice bili cię jako dziecko często do tego stopnia, że na następny dzień nie mogłeś chodzić do szkoły? Bądź to, jak w klasie miałeś przezwisko "Potwór", bo zwykle kiedy byłeś w szkole, twoja twarz była tak spuchnięta, że często wyglądała na zdeformowaną przez nieuleczalną chorobę? Nie miałeś przyjaciół, a twoja wanna zapełniała się krwią tyle razy, że nie jesteś w stanie zliczyć; ani razu jednak ze skutkiem.
Dlaczego wszystko spod nóg Johna zaczęło się s
y
p
a
ć?
myślał, że miał wszystko pod kontrolą; co zrobił? Jak zgrzeszył, by zasługiwać na ten los?
Uciekłeś z domu po tym, jak twój ojciec uderzył matkę rozbitą butelką w głowę na której były twoje odciski palców - wszystko ładnie przemyślał; od dawna chciał się jej pozbyć. Ty musiałeś jednak uciekać; myślałeś że to coś da? Stworzyłeś sobie tą złudną projekcję idealnego świata wypierając stare wspomnienia, jakby były nic niewartymi śmieciami; nie doceniałeś ich.
przestań/przestań/przesta/przestań/przetań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przstań/przestań/przestań/przestańprestań/przestań/przestań/przstań/przestań/przesta/przestań/przestań/przestań/przestańpzetań/przestań/pzestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/pzestań/przsńprzestań/przestań/przestańprzestańprzestań/rzestań/rzesta/przestań/przetań/przetań/pzestań/przestań/rzestań/przestań/prstań/przestań/przestarzestń/przestań/przestań/pzestań/przestań/przesarzesta/pzestań/przestań/przestań/przeta/przesń/przstań/przestań/przetań/zestań/przestań/przerestań/przesta/przesa/przestań/przestań/przań/przestań/przestań/przestań/przesta/pretań/przesń/przestań/przestańrzestań/przestańprzestań/pzestań/przestań/prestań/przestań/przestań/zestaprzestań/przestań/przestań/przesań/przestań/przestań/przesta/petań/przestań/przestań/przest/przstańprzestań/przestańprzestań/przestań/przestań/przestań/przestań/przestań/
Nagły napływ wspomnień był niczym wodospad w głowie Johna, którego ciężaru najwidoczniej nie mogła wytrzymać.
Gardzę tobą i ludźmi twojej miary. Nie zasługujecie nawet na śmierć.
(zrezygnowanym tonem)
JOHN
Zabij mnie, proszę. Błagam!
(łka)
Czymże jest życie z demonami? To nie wspomnienia, to pasożyty, które żerowały na mnie latami, nie ma we mnie już nic; jestem skorupą. Ja- skorupa! Wzgardzona muszla bez mieszkańca.
???
Może kiedyś zrozumiesz.
(związuje Johna i zabiera go do izolatki, w której ten będzie łkał, dopóki ten nie zrozumie)
KONIEC
czwartek, 25 lipca 2019
ticking
zegar w tle (spoken word)
each values it's own numbers
and yet we want to share it
something so precious
that sleeps within each of us and snores loudly
reminding us of its existence
"hey i'm still here, did you forget?" it asks politely
to finally one day rise up and with all its glory
finally get angry at us
really, really angry
time is a monster i'm most scared of
every time we split up
i fear that it was all the time we got
i fear that it was all the time we got
and i didn't make the best of it;
i fear that one day
the monster will just stand up outta nowhere
the monster will just stand up outta nowhere
and will take its toll on either me or you
without any goodbye
what if one day time will take something more than our lives?
what if it takes our feelings?
what then? will you forget? will i forget? shall we move on?
if it ever happens please do not ridicule my current emotions
right now they are real and i won't let the monster take them
i'll fight if i need to
if you happen to listen to this a year or so from now on
and things have changed;
and things have changed;
please do not dispose of this - just let it be a happy memory
'cause right now i'm the happiest man on the planet
and to have someone like you by my side is indescribable;
i truly, deeply, fondly love you and nothing will change that
i truly, deeply, fondly love you and nothing will change that
cause fuck time
he's not my puppeteer
he's not my puppeteer
poniedziałek, 15 lipca 2019
Mountaineers
[Verse 1]
A mountain
so high up
ages and ages and ages now
A mountain
an impossible one
I've lost the count
[Hook 1]
When you see it's grace
When you see it's charm
Then there's no quarrel
(and...) you'll never be torn apart
[Verse 2]
I've been high
I've been low
I've seen it from the down to top
yet I don't
know the paths
it keeps pushing and pushing me down
[Hook 2]
You can't see it's grace
and see it's charm
There's hurt somewhere
And you don't know why
[Bridge]
I can't see the peak
I can't see the peak
I can't see the peak
but at last I will
but at last I will
[Hook 3]
You will see it's grace
and see it's charm
once you climb up yourself
we'll both become mountaineers
A mountain
so high up
ages and ages and ages now
A mountain
an impossible one
I've lost the count
[Hook 1]
When you see it's grace
When you see it's charm
Then there's no quarrel
(and...) you'll never be torn apart
[Verse 2]
I've been high
I've been low
I've seen it from the down to top
yet I don't
know the paths
it keeps pushing and pushing me down
[Hook 2]
You can't see it's grace
and see it's charm
There's hurt somewhere
And you don't know why
[Bridge]
I can't see the peak
I can't see the peak
I can't see the peak
but at last I will
but at last I will
[Hook 3]
You will see it's grace
and see it's charm
once you climb up yourself
we'll both become mountaineers
piątek, 17 maja 2019
List do ciebie.
Niegdyś chodziliśmy krok w krok po jednej ścieżce, która była dla nas niczym most łączący dwa różne światy - niby tak sobie różne, a jednak dzięki tej nieokiełznanej sile połączone w niezrozumiały człowiekowi sposób.
most - dyplomata
most - mediator
most - ściana;
Patrzył na nas z góry, śmiejąc się nam prosto w twarz, drwiąc sobie bezecnie z naszych małych sprzeczek tylko po to, by w następnej chwili przerwać je w niespodziewanym momencie, jakby nie mógł zrobić tego już wcześniej - widział bowiem bardzo dobrze jeszcze na długo przed kłótnią zapowiadającą burzę.
W końcu jednak pewnego dnia zniknął - znikąd pojawiła się para, a na jego miejscu pozostała nicość ze znakiem: zaraz wracam - tyle że jego powrót nigdy nie nadszedł; na niego było już za późno.
Wraz z pogrzebem mostu, nasze światy zyskały suwerenność, a my zapomnieliśmy o sobie tak szybko, jak zapomnieliśmy o naszym dzieciństwie, które wymknęło nam się spod nóg, biegle uciekając przed naszymi oczami, ukrywając się sprytnie za każdym kątem, byle nie wzbudzić niepotrzebnych emocji.
Osoba po osobie krzyżowaliśmy drogi budując kolejne mosty tylko po to, by prędzej czy później rozsypały się na naszych oczach pomimo naszych największych prób. Patrzyliśmy bezsilnie jak nasze planety powoli się rozchodzą, popadając w ślepotę.
Ty i ja widzieliśmy się jednak od czasu do czasu na naszych drogach, napotykaliśmy się wzrokiem z nutą zrozumienia w oczach przypominając sobie dawne czasy.
Nasze światy były jednak niczym cząsteczki kurzu unoszące się pod światłem; wymijające się nieustannie pyłki z sekundy na sekundę zmieniające swoje położenie, orbitujące wokół siebie przez chwilę tylko po to, by w następnej lecieć daleko na północ.
/perspektywa/
Idę tuż obok ciebie; zerkam niespokojnie w prawo z lekką nutą nostalgii pamiętając dobrze twoje miasta, doliny, wzgórza oraz góry, które pokazywałeś mi kiedyś tak dogłębnie. Przypominam sobie to wszystko, a w moim oku leci pojedyncza łza, której wartość znam tylko ja w całym moim świecie. Czy ty już zapomniałeś? Czy nie pozwoliłem ci zbyt dogłębnie poznać mojego małego skrawka ziemi, przez co teraz cierpię te katusze?
A może też patrzysz się na mnie, gdy tego nie widzę - również wzmagam w tobie te same emocje - bądź, nie te same; krzywdzące, być może? Jeśli
tak - wybacz mi proszę, gdyż nie chcę zamazać moich śladów tym krótkim spotkaniem.
nasze życie jest galaktyką; zbiorem układów planet
Chciałbym jednak pewnego potwierdzenia, lekkiego ruchu głową, przekręcenia dłonią w lewo, podniesienia trochę za wysoko lewej stopy, gdy stąpasz - czegokolwiek; powiedz mi tylko, że pamiętasz.
Nie mogę być jedynym, który wie o naszych starych przygodach.
A może to czas zapomnieć? Pozbyć się niepotrzebnego balastu i pójść dalej swoją drogą w poszukiwaniu dalszych podróży?
Proszę, daj mi jakieś potwierdzenie; cokolwiek - nie potrzebuję wiele, gdyż nie potrafię zapomnieć.
most - dyplomata
most - mediator
most - ściana;
Patrzył na nas z góry, śmiejąc się nam prosto w twarz, drwiąc sobie bezecnie z naszych małych sprzeczek tylko po to, by w następnej chwili przerwać je w niespodziewanym momencie, jakby nie mógł zrobić tego już wcześniej - widział bowiem bardzo dobrze jeszcze na długo przed kłótnią zapowiadającą burzę.
W końcu jednak pewnego dnia zniknął - znikąd pojawiła się para, a na jego miejscu pozostała nicość ze znakiem: zaraz wracam - tyle że jego powrót nigdy nie nadszedł; na niego było już za późno.
Wraz z pogrzebem mostu, nasze światy zyskały suwerenność, a my zapomnieliśmy o sobie tak szybko, jak zapomnieliśmy o naszym dzieciństwie, które wymknęło nam się spod nóg, biegle uciekając przed naszymi oczami, ukrywając się sprytnie za każdym kątem, byle nie wzbudzić niepotrzebnych emocji.
Osoba po osobie krzyżowaliśmy drogi budując kolejne mosty tylko po to, by prędzej czy później rozsypały się na naszych oczach pomimo naszych największych prób. Patrzyliśmy bezsilnie jak nasze planety powoli się rozchodzą, popadając w ślepotę.
Ty i ja widzieliśmy się jednak od czasu do czasu na naszych drogach, napotykaliśmy się wzrokiem z nutą zrozumienia w oczach przypominając sobie dawne czasy.
.
.
.
Przed całym incydentem traktowaliśmy się niczym mieszkańców naszych ziem; byłem częścią twojej tak samo, jak ty należałeś do mojej. Byliśmy niczym pasujące do siebie elementy układanki, niczym gwiazdy w gwiadozbiorze trzymające się za ręce - nie byłoby całości bez innych, niczym zgoda i kłótnia.
.
.
.
Pewnego dnia pewien człowiek zasadził pewne dwa drzewa; rosły one wspólnie, przez wiele, wiele długich lat. Nie zdradzały żadnych oznak słabości; ich gałęzie były na tyle blisko, by mogły dotykać się delikatnie na wietrze, witając się lekkimi ukłonami i podając sobie ręce mówiąc: "Witaj! Jak mija ci dzień?". Człowiek jednak nie pomyślał nad pewnym aspektem; drzewa powoli zaczęły słabnąć, obumierać i próchnieć - wspólnie wypijały swoją cenną wodę.
.
.
.
Nasze światy były jednak niczym cząsteczki kurzu unoszące się pod światłem; wymijające się nieustannie pyłki z sekundy na sekundę zmieniające swoje położenie, orbitujące wokół siebie przez chwilę tylko po to, by w następnej lecieć daleko na północ.
/perspektywa/
.
.
.
Idę tuż obok ciebie; zerkam niespokojnie w prawo z lekką nutą nostalgii pamiętając dobrze twoje miasta, doliny, wzgórza oraz góry, które pokazywałeś mi kiedyś tak dogłębnie. Przypominam sobie to wszystko, a w moim oku leci pojedyncza łza, której wartość znam tylko ja w całym moim świecie. Czy ty już zapomniałeś? Czy nie pozwoliłem ci zbyt dogłębnie poznać mojego małego skrawka ziemi, przez co teraz cierpię te katusze?
A może też patrzysz się na mnie, gdy tego nie widzę - również wzmagam w tobie te same emocje - bądź, nie te same; krzywdzące, być może? Jeśli
tak - wybacz mi proszę, gdyż nie chcę zamazać moich śladów tym krótkim spotkaniem.
.
.
.
nasze życie jest galaktyką; zbiorem układów planet
.
.
.
Chciałbym jednak pewnego potwierdzenia, lekkiego ruchu głową, przekręcenia dłonią w lewo, podniesienia trochę za wysoko lewej stopy, gdy stąpasz - czegokolwiek; powiedz mi tylko, że pamiętasz.
Nie mogę być jedynym, który wie o naszych starych przygodach.
A może to czas zapomnieć? Pozbyć się niepotrzebnego balastu i pójść dalej swoją drogą w poszukiwaniu dalszych podróży?
.
.
.
Proszę, daj mi jakieś potwierdzenie; cokolwiek - nie potrzebuję wiele, gdyż nie potrafię zapomnieć.
wtorek, 7 maja 2019
those tears weren't mine
once upon a time when i woke up
I felt this strange feeling
it overwhelmed me
was it jealousy?
I can't really recall now
I stood up
went to my bathroom
I looked in the mirror
and saw nothing
then I cried
with tears that weren't mine
niedziela, 24 marca 2019
Dialog.
czy ja mogę wejść?
jesteśmy przyjaciółmi
bardzo cię proszę
Nie chcę cię w tym domu; nasza znajomość to błąd, który teraz odrzucam.
znowu chcesz być sam?
jestem ci niepotrzebny?
ach, hipokryzja
[na jego twarzy pojawia się udawany smutek, jakby chciał wywołać we mnie pewne poczucie winy]
Twoja twarz sprawia mi ból; wiesz to tylko ty spośród: drzew, ludzi, krzewów, liści.
ulepiłeś mnie
twoja krew, pot oraz łzy
są też i moje
chciałeś jednego;
zostałem twoim dżinem
ceną - mój żywot
dostałeś wszystko;
żywot psa który skomle
teraz narzekasz
akceptacja to
jabłoń; bramą ogrodu -
ciemniejsze wzgórza
[kolejna marna próba gry na emocjach; to już wręcz żałosne]
Czy ta rozmowa ma cel? Po co tutaj przyszedłeś? Ponownie wygrać kłótnię?
nie zapominaj
o swoim długu, który
jest twoją kłodą
byłeś zbyt pewny;
kolejna wizyta jest
już umówiona
[mówi, po czym wychodzi spokojnie, zostawiając mi krótką notatkę]
jesteśmy przyjaciółmi
bardzo cię proszę
Nie chcę cię w tym domu; nasza znajomość to błąd, który teraz odrzucam.
znowu chcesz być sam?
jestem ci niepotrzebny?
ach, hipokryzja
[na jego twarzy pojawia się udawany smutek, jakby chciał wywołać we mnie pewne poczucie winy]
Twoja twarz sprawia mi ból; wiesz to tylko ty spośród: drzew, ludzi, krzewów, liści.
ulepiłeś mnie
twoja krew, pot oraz łzy
są też i moje
chciałeś jednego;
zostałem twoim dżinem
ceną - mój żywot
dostałeś wszystko;
żywot psa który skomle
teraz narzekasz
akceptacja to
jabłoń; bramą ogrodu -
ciemniejsze wzgórza
[kolejna marna próba gry na emocjach; to już wręcz żałosne]
Czy ta rozmowa ma cel? Po co tutaj przyszedłeś? Ponownie wygrać kłótnię?
nie zapominaj
o swoim długu, który
jest twoją kłodą
byłeś zbyt pewny;
kolejna wizyta jest
już umówiona
[mówi, po czym wychodzi spokojnie, zostawiając mi krótką notatkę]
N i e z a p o m i n a j ż e j e s t e ś m y p r z y j a c i ó ł m i .
Wzdrygnąłem się na tę myśl; kolejną bitwę przegram - taka już nasza przyjaźń.
jego wzgarda/twarz/mimika jest moim końcem
Subskrybuj:
Posty (Atom)