Żył kiedyś pewien człowiek, o którym słyszano w legendach. Mówił: "Mam żonę, która mnie nie kocha; mam syna, który mnie nienawidzi. Życie jest mi niepotrzebne - ja nie żyję, ja tracę czas." Siedział całe życie w jednym miejscu. Na tym samym krześle. Zmarł tak, jak wszyscy inni - samotny, zapewne bojąc się drugiej strony.
Miał zawsze mgliste oczy, ciemne, kręcone włosy i pełne usta. Jego szczęka podkreślała mocno jego twarz, nadając jej szczególnego wyrazu. Był jasnej karnacji - można powiedzieć, że był przystojny.
W okolicy wszyscy go szanowali; miał godną pracę, żonę wraz z synem - dorobek, jakim nie powstydziłby się nikt.
Pewnego dnia jednak, ktoś założył mu na głowę worek i uprowadził go do najdziwniejszego miejsca. Ściany były tam pod kątem niewidzialnym dla człowieka - raz pojawiały się, a raz znikały. Mężczyzna ten ucieszył się na ich widok. Wpatrywał się w ich niewyobrażalny kolor - raz były czarne, raz białe - a kiedy indziej mógł dostrzec wręcz siwy, lecz nie był pewien.
Naprzeciwko niego siedział kolejny mężczyzna ciągle wpatrujący się mu w oczy. Powtarzał: "Jesteś niczym, twoja rodzina zdechnie jak świnie; zgwałcimy ich brutalne, będziemy ich torturować; aż w końcu powoli, spokojnie zabijemy ich tak, byś czuł, że uchodzi z nich życie - czuł ich ból. Wtedy właśnie zrozumiesz. Zrozumiesz, i zapomnisz Nigdy jednak nie zaznasz prawdy. Zawsze będziesz żył w kłamstwie. Na co więc ofiara z twojej rodziny? Na nic. Tak, jak twoje życie. Pamiętaj o tym. Żyj z tym. Oswój się z tym. Zaprzyjaźnij się z tym. Ujarzmij w sobie tę sentencję, a może kiedyś zginiesz należycie. W samotności. Tak, jak każdy z nas. Czy to to chciałeś usłyszeć? Co miałeś w głowie wchodząc tutaj? Nic. Jak zawsze. Jesteś głupcem. Niezdarą. Zakałą życiową. Tak jak każdy z nas. Jednak z twojej perspektywy wygląda na to, że się za takiego nie uważasz. Może i słusznie? Jednak gdybyś nie był tak głupi, to może byś mnie nie stwarzał. I co teraz? Będziesz siedział tutaj zapłakany i nic nie robił? Tak? To dobrze - siedź i myśl. Zagłąb się w swoje myśli. Pływaj w nich. A następnie się w nich utop. Zdechnij jak wieprz - na taką śmierć zasługujesz. Jeżeli w ogóle na nią zasługujesz. Czy TY zasługujesz na śmierć? Twoje życie to porażka. Myślisz, że nie? W takim razie czemu czujesz się samotny? Czemu tutaj przyszedłeś? Obaj znamy odpowiedź. Dlatego pozwól sformułować mi jeszcze raz moje pytanie: Dlaczego nie zasługujesz na życie? Dlatego, bo twoje dziecko cię nie nienawidzi? Może dlatego, bo twoja żona czuje się niedoceniana, niechciana i niekochana, a to wszystko z twojej winy? Och, może mam ci przypomnieć jak mało znaczysz dla całego świata? Może mam ci uświadomić jak twoje marne nieważne-ile lat nie zmieni nic w całym biegu czasu? Masz już dość? Myślisz, że to kogokolwiek obchodzi? Myślisz, że TY kogokolwiek obchodzisz? Jesteś gównem. Kupą łajna. Fekaliami świni - świni, jaką jest twoja żona. Tak mało dla niej znaczysz. Myślisz, że cię "kochała"? Nie rozśmieszaj mnie. Wierzysz w coś takiego, jak "miłość"? Sam już wiesz, jaka jest prawda. Ani twój syn, ani twoja żona nie martwią się o ciebie - uważają, ze to ty masz się o nich troszczyć. Czy dali ci coś w zamian oprócz tej twojej "miłości" która, jak ustaliliśmy, nie istnieje? Tak więc czy warto to ciągnąć? Zastanów się nad tym. Mam nadzieję, że nie zrozumiesz."
Powtarzał to niezliczoną ilość razy. Za każdym razem dokładnie tak samo. Słowo w słowo. Mężczyzna nie mógł się ruszyć. Nie mógł krzyczeć. Nie mógł przestać słuchać. Jedyne, co mógł, to zagłębić się w ciemność - zamknąć oczy. I myśleć. Jego myśli były jego wrogiem od którego nie mógł się uwolnić. Były niczym wąż otaczający go coraz mocniej - w końcu zacieśnił się tak mocno, że nie mógł już oddychać. Dostawał licznych ataków paniki. Nikt jednak mu nie pomógł. Drugi mężczyzna patrzył się jedynie na niego z uciechą w oczach.
Po jakimś czasie jednak mężczyzna został uwolniony. Nie wrócił do swojej rodziny. Uciekł przekonany, że jest niczym. Nie jest nawet niczym - "nic" to samo w sobie zbyt dogłębne i donośne określenie. Nie było go. Siadł więc na krześle. Jadł tylko po to, by nie umrzeć - uważał, że nie ma prawa umierać. Nie mógł zrobić tego światu. Nie chciał się pokazywać, aby nie przypominać o sobie ludziom. W taki oto sposób zmarł ze starości. Wielki Myśliciel.
poniedziałek, 10 września 2018
czwartek, 6 września 2018
Poemat.
Życie jest pełne metafor;
a ja próbuję zrozumieć każdą z nich.
Po świecie stąpa wielu poetów -
ja jednak widzę ich tam,
gdzie nie istnieją.
Czasami jednak ja jestem poetą;
tworzę własne alegorie
próbując zrozumieć
ich znaczenie.
Ziemia to wielki poemat;
a ja dokładnie analizuję każde słowo.
a ja próbuję zrozumieć każdą z nich.
Po świecie stąpa wielu poetów -
ja jednak widzę ich tam,
gdzie nie istnieją.
Czasami jednak ja jestem poetą;
tworzę własne alegorie
próbując zrozumieć
ich znaczenie.
Ziemia to wielki poemat;
a ja dokładnie analizuję każde słowo.
środa, 5 września 2018
Król.
Idę spokojnie przez miasto pełne ludzi - jest ciemno, nie mogę przypomnieć sobie dnia, kiedy ostatni raz Słońce ogrzewało jasny chodnik, po którym stąpam. Ulice są puste - choć może to jednak ciemność sprawia, że nie jestem w stanie dostrzec innych? Nie mam specjalnie celu, zmierzam przed siebie, nie myśląc za bardzo nad swoją destynacją. Rozglądając się, widzę szare łąki niczym wyjęte z obrazu najznakomitszej galerii; budynki o architekturze, jakiej nigdy dotąd nie widziałem - ich geometria wydaje się niemożliwa do wyobrażenia, jej zagięcia nie układają się poprawnie w mojej głowie - wpatrując się w nie, nie jestem w stanie objąć ich w całości moim umysłem.
Czuję się zagubiony. Zagubiony w monochromatycznej tęczy, wiodącej mnie zwodniczo do nieistniejącego garnka złota. Po jakimś czasie jednak dochodzę do jej końca - nie widzę już surrealnych budynków, abstrakcyjnych łąk; tęcza zniknęła, pozostawiając mnie z garnkiem. Zaglądając do niego, nie widzę nic. Ponownie jest tam dziura bez dna. Uchylam się nad nią, kiedy nagle czuję na swoich plecach czyjeś ramię, otaczające mnie kojąco, jakby z troską. Odwracam się, lecz nie widzę postaci - w miejscu ciała jest niedostrzegalna plama, prawie jak wtedy, gdy skupiasz swój wzrok za długo na jednej rzeczy, a reszta w twoim polu widzenia staje się dla ciebie prawie niedostrzegalna, rozmazuje się. Po nagłym odwrocie nie czuję już ręki - czy była to tylko moja wyobraźnia? Może nie było żadnej ręki? Nie mogę sobie ufać. Nie chcę.
Kopę garnek z całej swojej siły, wywracam go, a po chwili odlatuje on, jakby poruszony wiatrem, lecz czeka chwilę, jakby chciał, bym do niego wszedł. Uznaję to za prośbę. A ja na prośbę nie mogę odmówić. Wskakuję więc do garnka, zapominając o bezdennej dziurze w jego środku, lecz jak się okazuje, była to najwyraźniej jedynie moja wyobraźnia - nie było żadnej bezdennej dziury, garnek był w miarę płytki - na tyle, bym mógł w nim usiąść, lecz nie na tyle, bym siedząc nie widział widoków, jakie mogłem dostrzec z wysoka. Z wysoka, gdyż garnek zaraz po dotknięciu wzniósł się wysoko w powietrze, a ja oddałem się złudnej rozrywce, jaką mi dostarczał, byleby zająć czymś mój umysł na kolejne parę chwil.
Ponownie widzę te same łąki, tyle, że tym razem widzę je znad chmur - okazują się być one piękne, w najróżniejszych kolorach żyjących ze sobą w doskonałej harmonii - pokazało się również Słońce, okalające swoimi ciepłymi, matczynymi promieniami ten malowniczy krajobraz. Był to widok, jakiego nie doświadczyłem od dawien dawna. Zauważyłem tęczę - lecz nie była to ta sama tęcza, jaką widziałem wcześniej. Ta była wesoła, uśmiechała się do mnie pogodnie, zapraszając mnie na swój grzbiet, bym znalazł kolejny garniec. Kusiła mnie swoją pozytywnością, lecz wiedziałem, iż nie jest to pisane dla mnie. Wiedziałem, że wszystko to jest falsyfikatem.
W chwili, gdy rozgryzłem, o co w tym tak naprawdę chodziło, garnek jakby stracił swoją moc, tym samym pozostawiając mnie samego, spadającego w dół z niewyobrażalną prędkością. Uderzyłem z impetem w niedawno jeszcze kolorowe łąki, lecz nie czułem bólu - źdźbła trawy były dla mnie niczym poduszka, a cała łąka jak najwygodniejsze łoże. Zwodniczo zapraszały mnie, bym rozgościł się i dał odpocząć umysłowi. Może i nie ma tutaj kolorów. Może i świat ten jest smutny, ale jest to mój świat - dlatego będę kontynuował próby ucieczki, będę próbował z całych moich sił, by znaleźć jakiś cel - coś, co zajmie moje myśli na jakiś czas, bym nie zauważał, jak szary i bez polotu jest ta kraina. Na ten czas jednak, położę się na moim łożu wygodnie i zasnę, by już przestać rozmyślać.
Od dawna myślałem nad moim najgorszym wrogiem - w końcu jestem bohaterem tej opowieści. Kontemplowałem nad tym od dawna, leżąc ze łzami w oczach kompletnie bez powodu. Wpatrywałem się w monotonne łąki, w bezgwieździste, ciemne niebo. Brałem pod uwagę wszystkie zakamarki tego świata, lecz jak się okazało - nie znałem ich wszystkich. Jak to jest, że nie znam dokładnie swojej krainy, będąc królem? Nie mam pojęcia. Wtedy przypomniałem sobie o dziwnym, czarnym miejscu od którego bije dziwna aura. Aura niepokoju, smutku, pustki oraz goryczy. Był to moment zrozumienia - doszło wtedy do mnie, że myśli to antagonista mojej opowieści.
Otaczam się wstęgami,
cierniami,
włóknami;
najcieńszymi oraz najgrubszymi.
Owijam się coraz szybciej
coraz mocniej
aż w końcu pewnego dnia
legnę w bezruchu
by nie mieć już wymówek.
Czuję się zagubiony. Zagubiony w monochromatycznej tęczy, wiodącej mnie zwodniczo do nieistniejącego garnka złota. Po jakimś czasie jednak dochodzę do jej końca - nie widzę już surrealnych budynków, abstrakcyjnych łąk; tęcza zniknęła, pozostawiając mnie z garnkiem. Zaglądając do niego, nie widzę nic. Ponownie jest tam dziura bez dna. Uchylam się nad nią, kiedy nagle czuję na swoich plecach czyjeś ramię, otaczające mnie kojąco, jakby z troską. Odwracam się, lecz nie widzę postaci - w miejscu ciała jest niedostrzegalna plama, prawie jak wtedy, gdy skupiasz swój wzrok za długo na jednej rzeczy, a reszta w twoim polu widzenia staje się dla ciebie prawie niedostrzegalna, rozmazuje się. Po nagłym odwrocie nie czuję już ręki - czy była to tylko moja wyobraźnia? Może nie było żadnej ręki? Nie mogę sobie ufać. Nie chcę.
Kopę garnek z całej swojej siły, wywracam go, a po chwili odlatuje on, jakby poruszony wiatrem, lecz czeka chwilę, jakby chciał, bym do niego wszedł. Uznaję to za prośbę. A ja na prośbę nie mogę odmówić. Wskakuję więc do garnka, zapominając o bezdennej dziurze w jego środku, lecz jak się okazuje, była to najwyraźniej jedynie moja wyobraźnia - nie było żadnej bezdennej dziury, garnek był w miarę płytki - na tyle, bym mógł w nim usiąść, lecz nie na tyle, bym siedząc nie widział widoków, jakie mogłem dostrzec z wysoka. Z wysoka, gdyż garnek zaraz po dotknięciu wzniósł się wysoko w powietrze, a ja oddałem się złudnej rozrywce, jaką mi dostarczał, byleby zająć czymś mój umysł na kolejne parę chwil.
Ponownie widzę te same łąki, tyle, że tym razem widzę je znad chmur - okazują się być one piękne, w najróżniejszych kolorach żyjących ze sobą w doskonałej harmonii - pokazało się również Słońce, okalające swoimi ciepłymi, matczynymi promieniami ten malowniczy krajobraz. Był to widok, jakiego nie doświadczyłem od dawien dawna. Zauważyłem tęczę - lecz nie była to ta sama tęcza, jaką widziałem wcześniej. Ta była wesoła, uśmiechała się do mnie pogodnie, zapraszając mnie na swój grzbiet, bym znalazł kolejny garniec. Kusiła mnie swoją pozytywnością, lecz wiedziałem, iż nie jest to pisane dla mnie. Wiedziałem, że wszystko to jest falsyfikatem.
W chwili, gdy rozgryzłem, o co w tym tak naprawdę chodziło, garnek jakby stracił swoją moc, tym samym pozostawiając mnie samego, spadającego w dół z niewyobrażalną prędkością. Uderzyłem z impetem w niedawno jeszcze kolorowe łąki, lecz nie czułem bólu - źdźbła trawy były dla mnie niczym poduszka, a cała łąka jak najwygodniejsze łoże. Zwodniczo zapraszały mnie, bym rozgościł się i dał odpocząć umysłowi. Może i nie ma tutaj kolorów. Może i świat ten jest smutny, ale jest to mój świat - dlatego będę kontynuował próby ucieczki, będę próbował z całych moich sił, by znaleźć jakiś cel - coś, co zajmie moje myśli na jakiś czas, bym nie zauważał, jak szary i bez polotu jest ta kraina. Na ten czas jednak, położę się na moim łożu wygodnie i zasnę, by już przestać rozmyślać.
Od dawna myślałem nad moim najgorszym wrogiem - w końcu jestem bohaterem tej opowieści. Kontemplowałem nad tym od dawna, leżąc ze łzami w oczach kompletnie bez powodu. Wpatrywałem się w monotonne łąki, w bezgwieździste, ciemne niebo. Brałem pod uwagę wszystkie zakamarki tego świata, lecz jak się okazało - nie znałem ich wszystkich. Jak to jest, że nie znam dokładnie swojej krainy, będąc królem? Nie mam pojęcia. Wtedy przypomniałem sobie o dziwnym, czarnym miejscu od którego bije dziwna aura. Aura niepokoju, smutku, pustki oraz goryczy. Był to moment zrozumienia - doszło wtedy do mnie, że myśli to antagonista mojej opowieści.
Otaczam się wstęgami,
cierniami,
włóknami;
najcieńszymi oraz najgrubszymi.
Owijam się coraz szybciej
coraz mocniej
aż w końcu pewnego dnia
legnę w bezruchu
by nie mieć już wymówek.
piątek, 31 sierpnia 2018
Syzyfowa praca.
Chodzę w koło;
nieustannie przestraszony
tym, co nadejdzie
tym, co było.
Chodzę tak długo, że zaczynam drążyć;
schodzę coraz niżej
i niżej.
Nie widzę już światła -
jestem zbyt głęboko,
nie ma już odwrotu
dla ciebie również.
Oglądam się za siebie;
widzę schody
wykopane przeze mnie.
Zimna woda zaczyna zalewać moje płuca;
duszę się -
po chwili wyrastają jednak kwiaty,
a ja wyrywam je całymi garściami.
Wszystko zaczyna się zapadać -
czuję okruchy ziemi na mojej twarzy
a po chwili
nie czuję już nic.
nieustannie przestraszony
tym, co nadejdzie
tym, co było.
Chodzę tak długo, że zaczynam drążyć;
schodzę coraz niżej
i niżej.
Nie widzę już światła -
jestem zbyt głęboko,
nie ma już odwrotu
dla ciebie również.
Oglądam się za siebie;
widzę schody
wykopane przeze mnie.
Zimna woda zaczyna zalewać moje płuca;
duszę się -
po chwili wyrastają jednak kwiaty,
a ja wyrywam je całymi garściami.
Wszystko zaczyna się zapadać -
czuję okruchy ziemi na mojej twarzy
a po chwili
nie czuję już nic.
poniedziałek, 27 sierpnia 2018
Kula.
Trzymam w ręce kulę - trzymam ją mocno, z rozwagą, strachem, byleby jej nie wypuścić. Nie wiem, co by się stało, gdyby upadła na ziemię - nie chcę nawet o tym myśleć, nie mam zamiaru popełniać tego samego błędu. Balansuję więc nią w dłoniach, przestraszony, w ciągłej obawie o następny dzień. Oddaję się jej w pełni. Dzień, i noc robię, co mogę, gdyż wiem, ile kosztowałaby mnie mała pomyłka. Cały czas o niej myślę - nie chcę dopuszczać do siebie jednak tych negatywnych, choć czasami zdarza się, że nachodzą mnie znienacka, niczym włócznie przeszywające moje serce, napawając je niepokojem.
Wtedy właśnie zaczyna się prawdziwe wyzwanie. Muszę bronić kuli całą moją mentalnością, muszę odpierać myśli, jakby były wielkim garnizonem chcącym podbić moją ziemię. Unikam ich ataków sprawnie i płynnie, choć nie przychodzi mi to łatwo. Chronię jej, gdyż jest to mój ostatni bastion. Ostatnia rzecz, która trzyma mnie jeszcze na tej ziemi, a ja nie chcę jeszcze z niej uchodzić. Nie chcę, lecz upuściwszy kulę będę zmuszony odejść.
Nie jest ona najcięższa, co zadziwiające, biorąc pod uwagę ciężar, jaki kładzie na moich barkach swoją egzystencją. Kiedy chodzę, czuję, jakby miała coś w środku - szeleści w jej wnętrzu jakby parę mniejszych kulek. Ile? Nie mam pojęcia, choć nawet, gdybym mógł, nie chciałbym znać dokładnej ilości. Czasami siedząc i wpatrując się w kulę, skupiam uwagę na jej wnętrzu - wtedy czuję więź z poszczególnymi kulkami, a po chwili zaczyna się szarada.
Stoję wraz z Nim obok wielkiego głazu. Po chwili poczyna się na niego wspinać, robi to szybko, sprawnie - niczym lis, bądź tygrys goniący swoją ofiarę. Kiedy dochodzi już na szczyt, zaczyna wyciągać do mnie rękę, jakby chciał mi pomóc. Ja jednak stoję zamurowany, nie wiedząc co począć. Część mnie postrzega go jako przyjaciela, druga jednak nie jest w stanie mu zaufać. "Hej!" - krzyczy - "Złap się mojej ręki, to wciągnę cię na górę!". Patrzę mu głęboko w oczy, jakby chcąc rozpoznać jego intencje, lecz nie jestem w stanie. "Głupcze" - myślę do siebie "Nie popełniaj tego błędu, nie rób z siebie błazna".
Postanawiam się więc ruszyć, skorzystać z pomocy, ale chcąc podnieść nogę - nie potrafię. Nie mogę zmusić się do tej prostej czynności, próbuję ze wszystkich sił, lecz nie daję rady. Ten jednak nie rezygnuje, woła do mnie nieprzerwanie, jakby chciał, bym zobaczył widok dostrzegalny jedynie z samego szczytu. Jakby się o mnie martwił, myślał o mnie. Nagle zaczynam rozumieć. Z całych sił, jakby próbując pozbyć się paraliżu sennego poruszam nogą - idę. Podchodzę do skały, uradowany faktem zobaczenia tego nieopisanego pejzażu. Wyciągam rękę, zazębiam swoją dłoń i próbuję przenieść swój ciężar na jego rękę.
Po chwili jednak przeważam go, staję się dla niego nie do zniesienia. Widzę, jak przewraca się, jak powoli zdaje sobie sprawę ze swojego końca. Słyszę jego ostatnie słowa: "Kim jesteś?". Po czym upada, łamiąc sobie kark. Byłem zbyt dużym balastem. W chwili dochodzi do mnie fakt, że nie wiem nawet, kim była ta postać. Nigdy nawet nie istniała, była jedynie częścią mojej wyobraźni. Była czymś, czego pragnę, a czego się boję.
I w ten sposób dalej niosę tę kulę w swoich dłoniach, szukając tego, czego boję się z głębi swojego serca. Czy kiedyś to znajdę? Nie wiem, jedyne, co mogę do tego czasu robić, to taszczyć swój balast.
Wtedy właśnie zaczyna się prawdziwe wyzwanie. Muszę bronić kuli całą moją mentalnością, muszę odpierać myśli, jakby były wielkim garnizonem chcącym podbić moją ziemię. Unikam ich ataków sprawnie i płynnie, choć nie przychodzi mi to łatwo. Chronię jej, gdyż jest to mój ostatni bastion. Ostatnia rzecz, która trzyma mnie jeszcze na tej ziemi, a ja nie chcę jeszcze z niej uchodzić. Nie chcę, lecz upuściwszy kulę będę zmuszony odejść.
Nie jest ona najcięższa, co zadziwiające, biorąc pod uwagę ciężar, jaki kładzie na moich barkach swoją egzystencją. Kiedy chodzę, czuję, jakby miała coś w środku - szeleści w jej wnętrzu jakby parę mniejszych kulek. Ile? Nie mam pojęcia, choć nawet, gdybym mógł, nie chciałbym znać dokładnej ilości. Czasami siedząc i wpatrując się w kulę, skupiam uwagę na jej wnętrzu - wtedy czuję więź z poszczególnymi kulkami, a po chwili zaczyna się szarada.
Stoję wraz z Nim obok wielkiego głazu. Po chwili poczyna się na niego wspinać, robi to szybko, sprawnie - niczym lis, bądź tygrys goniący swoją ofiarę. Kiedy dochodzi już na szczyt, zaczyna wyciągać do mnie rękę, jakby chciał mi pomóc. Ja jednak stoję zamurowany, nie wiedząc co począć. Część mnie postrzega go jako przyjaciela, druga jednak nie jest w stanie mu zaufać. "Hej!" - krzyczy - "Złap się mojej ręki, to wciągnę cię na górę!". Patrzę mu głęboko w oczy, jakby chcąc rozpoznać jego intencje, lecz nie jestem w stanie. "Głupcze" - myślę do siebie "Nie popełniaj tego błędu, nie rób z siebie błazna".
Postanawiam się więc ruszyć, skorzystać z pomocy, ale chcąc podnieść nogę - nie potrafię. Nie mogę zmusić się do tej prostej czynności, próbuję ze wszystkich sił, lecz nie daję rady. Ten jednak nie rezygnuje, woła do mnie nieprzerwanie, jakby chciał, bym zobaczył widok dostrzegalny jedynie z samego szczytu. Jakby się o mnie martwił, myślał o mnie. Nagle zaczynam rozumieć. Z całych sił, jakby próbując pozbyć się paraliżu sennego poruszam nogą - idę. Podchodzę do skały, uradowany faktem zobaczenia tego nieopisanego pejzażu. Wyciągam rękę, zazębiam swoją dłoń i próbuję przenieść swój ciężar na jego rękę.
Po chwili jednak przeważam go, staję się dla niego nie do zniesienia. Widzę, jak przewraca się, jak powoli zdaje sobie sprawę ze swojego końca. Słyszę jego ostatnie słowa: "Kim jesteś?". Po czym upada, łamiąc sobie kark. Byłem zbyt dużym balastem. W chwili dochodzi do mnie fakt, że nie wiem nawet, kim była ta postać. Nigdy nawet nie istniała, była jedynie częścią mojej wyobraźni. Była czymś, czego pragnę, a czego się boję.
I w ten sposób dalej niosę tę kulę w swoich dłoniach, szukając tego, czego boję się z głębi swojego serca. Czy kiedyś to znajdę? Nie wiem, jedyne, co mogę do tego czasu robić, to taszczyć swój balast.
Bal.
Jestem na balu - jak się tu znalazłem? Wszyscy wpatrują się we mnie za tymi swoimi maskami, nie chcąc pokazywać twarzy. Wstydzą się siebie? Może nie chcą zdradzać swoich czułych punktów? Widzę stoły przepełnione najdelikatniejszymi potrawami, żyrandole świecące na wszystkie strony, ludzi rozmawiających ze sobą pomimo braku jakiegokolwiek kontaktu. Wpatrują się tylko, jeden w drugiego - analizują każdy ruch, każde drgnięcie, byleby czegoś nie ominąć. Rozmawiają, nie wydobywając z siebie ani jednego słowa.
Nad tłumem pustych figur, widzę unoszące się w powietrzu słowa - nie zastanawiam się nawet nad tym, jak alogiczne to może się wydawać. Słowa te wzlatują, przelatują między żyrandolami, zakręcają przy ścianach, niczym ptaki, lecz ani razu nie lądują przy odbiorcach. Są jak gołębie pocztowe nieznające drogi, leczy czy to ich wina? Może już nadawca nie zdawał sobie sprawy z tego, do kogo adresował swoje słowa? Po jakimś czasie wyrazy uchodzą, zanikają powoli, rozpływając się w powietrzu.
A ja wciąż stoję w jednym miejscu. Nie mam odwagi, by przerwać "rozmowę" innych. A może jednak podświadomie po prostu nie chcę? Może nie mam ochoty nawiązać kontaktu z tymi sztucznymi lalkami? Czuję, jakby ktoś postawił grube ściany między mną, a resztą balu. Jestem jedyną osobą bez maski. Może to czas, by jedną założyć? Może niezrozumienie reszty pochodzi z braku owej maski? Czy jestem w stanie poświęcić swoją nagość, by dojść do porozumienia z innymi?
Wtedy nagle zauważam, że wszyscy patrzą się w moją stronę. Czy zrobiłem coś źle? Może chodzi o brak mojej maski? Nie widzę już tych hipnotyzujących słów fruwających nad ich głowami. Każdy z nich świdruje mnie wzrokiem, wyszukuje niedoskonałości, tym samym oceniając mnie w swoich myślach. Staram się nie patrzeć się na ich oblicza, wpatruję się jedynie w podłogę, analizując jej kształt, lecz wciąż czuję na sobie ich wzrok.
Po chwili, wszyscy zaczynają się śmiać. Śmieją się ze mnie? Co zrobiłem źle? Czy się zbłaźniłem, nie odzwierciedlając ich wzroku? Może moje zachowanie ich rozśmieszyło? Jak mogłem być tak głupi, i nie zrozumieć ich prostej wiadomości? Czuję, jak ziemia pode mną zaczyna się powoli otwierać. Początkowo jest to mała szczelina, lecz po chwili przeradza się to w wielką dziurę. Ja jednak zamiast uciekać - stoję. Boję się zrobić ruch, aby nie popełnić kolejnego błędu. Po chwili przewracam się i wpadam do dziury. Spadając, słyszę w oddali śmiech wszystkich zgromadzonych na sali. Lecz już mnie to nie rusza. Teraz jestem w bezpiecznym miejscu - w ciemności, w swojej dziurze. Po chwili szczelina się zasklepia, a ściany poczynają mnie miażdżyć. Nie widzę już nic.
Nad tłumem pustych figur, widzę unoszące się w powietrzu słowa - nie zastanawiam się nawet nad tym, jak alogiczne to może się wydawać. Słowa te wzlatują, przelatują między żyrandolami, zakręcają przy ścianach, niczym ptaki, lecz ani razu nie lądują przy odbiorcach. Są jak gołębie pocztowe nieznające drogi, leczy czy to ich wina? Może już nadawca nie zdawał sobie sprawy z tego, do kogo adresował swoje słowa? Po jakimś czasie wyrazy uchodzą, zanikają powoli, rozpływając się w powietrzu.
A ja wciąż stoję w jednym miejscu. Nie mam odwagi, by przerwać "rozmowę" innych. A może jednak podświadomie po prostu nie chcę? Może nie mam ochoty nawiązać kontaktu z tymi sztucznymi lalkami? Czuję, jakby ktoś postawił grube ściany między mną, a resztą balu. Jestem jedyną osobą bez maski. Może to czas, by jedną założyć? Może niezrozumienie reszty pochodzi z braku owej maski? Czy jestem w stanie poświęcić swoją nagość, by dojść do porozumienia z innymi?
Wtedy nagle zauważam, że wszyscy patrzą się w moją stronę. Czy zrobiłem coś źle? Może chodzi o brak mojej maski? Nie widzę już tych hipnotyzujących słów fruwających nad ich głowami. Każdy z nich świdruje mnie wzrokiem, wyszukuje niedoskonałości, tym samym oceniając mnie w swoich myślach. Staram się nie patrzeć się na ich oblicza, wpatruję się jedynie w podłogę, analizując jej kształt, lecz wciąż czuję na sobie ich wzrok.
Po chwili, wszyscy zaczynają się śmiać. Śmieją się ze mnie? Co zrobiłem źle? Czy się zbłaźniłem, nie odzwierciedlając ich wzroku? Może moje zachowanie ich rozśmieszyło? Jak mogłem być tak głupi, i nie zrozumieć ich prostej wiadomości? Czuję, jak ziemia pode mną zaczyna się powoli otwierać. Początkowo jest to mała szczelina, lecz po chwili przeradza się to w wielką dziurę. Ja jednak zamiast uciekać - stoję. Boję się zrobić ruch, aby nie popełnić kolejnego błędu. Po chwili przewracam się i wpadam do dziury. Spadając, słyszę w oddali śmiech wszystkich zgromadzonych na sali. Lecz już mnie to nie rusza. Teraz jestem w bezpiecznym miejscu - w ciemności, w swojej dziurze. Po chwili szczelina się zasklepia, a ściany poczynają mnie miażdżyć. Nie widzę już nic.
sobota, 18 sierpnia 2018
Grabarz.
Pracuję w tym miejscu od niedawna. Co dzień przechadzam się pośród grobów z wygrawerowanymi imionami nieznanych mi ludzi. Za każdym razem zatrzymuję się przed innym, rozmyślając jak ciekawe (bądź nie) życie miało to nieżywe ciało -zapewne teraz jego szczątki - zakopane metry pod ziemią.
Jak doszło do końca; jaką drogę przebyło; jakich ludzi spotkało; jakich smutków, jakich radości doznało. Mimo, że nie znałem tej osoby, mimo, że nawet nie widzę jej ciała, jedynie tablicę, zawsze ciekawi mnie jej historia, nieważne jak nudna - bądź wręcz przeciwnie - by była. Często zmuszony jestem chować ludzi - a raczej puste ciała bez świadomości. Ludzi, którzy zasnęli, by więcej się już nie obudzić, niczym kwiat wyrastający z ziemi tylko po to, by za jakiś czas uschnąć i zostać straconym na zawsze.
Koncept śmierci już dawno mi się przejadł. Widziałem ich już tyle, że już dawno przestałem się nad nimi zastanawiać. Każda śmierć, każda skorupa przynoszona tu jest dla mnie czymś, do czego zmuszany jestem własną moralnością, czymś, co muszę wykonać, gdyż nikt inny tego nie zrobi. To ja jestem do tego wyznaczony. Początkowo było to dla mnie trudne, jak dla każdego przede mną. Jednak po jakimś czasie stało się to dla mnie niczym kartka papieru, którą zapisujesz coraz bardziej, i bardziej, chcąc zapamiętać wszystko, lecz po jakimś czasie zaczyna brakować ci miejsca, zaczynasz panikować, nadpisywać stare fragmenty, nakładasz coraz to nowe warstwy, lecz w wyniku tego zaczynasz zdawać sobie sprawę, jak mało tak naprawdę udało ci się zapamiętać, więc decydujesz się to po prostu zmiąć i wyrzucić do kosza, nie chcąc już nigdy więcej zawracać sobie tym głowy.
Śmierć jest niczym więcej jak posłaniem. Pójściem do łóżka. Jedni usłaną mają ją laurami, inni muszą namęczyć się trochę, chodzić przez ciernie, przez wzgórza, aby dotrzeć do celu. Wszyscy jednak mają jedną i tę samą śmierć. Nieważne w jaki sposób dojdziesz do tego łóżka, uzyskasz ten sam cel.
Od dawna jednak kopię specjalny grób. Kopię go powoli, nie śpieszę się specjalnie, każdy ruch łopatą robię z namysłem, chcę w końcu, aby wyszedł jak najlepiej. Robię to praktycznie od pierwszego dnia tutaj. Nie wiem po co, ani dlaczego, ale to robię - czuję z tyłu głowy nakaz, jakbym robił to nie do końca z własnej woli. Są dni, kiedy nie mam ochoty nad nim pracować, lecz wiem, że powinienem - i to robię. Kopa piachu, jaką tworzę obok stała się teraz niczym góra nie do podbicia, co dzień ze szczytu usypuje się mała jej cząstka, tym samym zasypując lekko dziurę, którą kopię, czyniąc moją pracę bezsensowną. Jednak może jest to znak - znak, by nie kopać już dłużej?
Od zawsze ze mną jest tu Ten Drugi - nie robi nic, stoi jedynie, obserwując moją pracę. Cały czas czuję jego wzrok na moich plecach - może to on nakazuje mi robić to, co robię? Nie ma on twarzy - przynajmniej jej nie widzę, przez cały czas nosi kaptur, a jego ciało okrywa szata. Wygląda jakby czekał - na co?
Niebo wypełniły szeregi gwiazd - wezbrały się wszystkie naraz, jakby wiedziały, że nadszedł odpowiedni moment. Świeciły najjaśniej, jak potrafiły - tak jasno, że ledwo można było poznać, że była to noc. Księżyc ukazał się w swojej pełnej postaci, nie kryjąc się już więcej wstydliwie. Słyszałem flet, grający najpiękniejszą melodię, jaką znałem - lecz, czy był to jednak flet? Nie - był to szum wiatru kołyszącego swoją mocą źdźbła jasnozielonej trawy. Nagle, gdzieś z tyłu dosłyszałem lekki akompaniament sowy, chuchającej cicho, próbując dostosować się do tonu bryzy - podnosiła swój głos coraz głośniej, i głośniej, aż w końcu weszła z rytmem wiatru w fascynującą harmonię. Jedno napędzało drugie - dopełniały się, nie chcąc zepsuć tego porywającego koncertu. Wszystkie zwierzęta zeszły się w ciszy, wsłuchując się w melodię ze snu, zaczarowane. Czy takie widowiska można doświadczyć codziennie? Czy dopiero dzisiaj byłem w stanie go doświadczyć? W końcu, po dłuższym upływie czasu zaczęły ściszać się powoli, jak gdyby zwierzęta z lasu zaczęły usypiać, a duet ten nie chciał ich budzić nagłą zmianą. Po chwili nie było słychać tylko ciszę.
Zacząłem iść. Zmierzałem do grobu, który wykopałem własnymi rękoma. Kiedy byłem już przy nim zauważyłem Jego - drugiego Grabarza. Czy widział on to widowisko? Czy miał prawo je widzieć? Czy był w stanie je zobaczyć? Wiedziałem, co należało zrobić - co powinienem zrobić. Wszedłem do rowu, położyłem się wygodnie, a On zaczął mnie zakopywać powoli, spokojnie - chciał dać tej chwili wybrzmieć. Patrzyłem w jego puste oblicze i wtedy moim oczom ukazał się zapierający dech w piersiach widok - pierwszy raz zobaczyłem jego piękne, rozpostarte skrzydła. Były one niczym magiczny krajobraz, magnetyzowały mnie swoją urodą. Miały one kolor czerni - lecz kolor ten nie był kolorem smutku, był kolorem końca, dojścia do celu, spełnienia. Nie wyglądały one jak skrzydła jakiejś przydrożnej wrony - były one najczystsze, najbardziej nieskazitelne, niczym bursztyn. Jak coś tak zjawiskowego mogło objawić mi się dopiero w takiej chwili? Jesteśmy brzydcy, w porównaniu do każdego z piór, jakie budowały całość. Jak możemy być tak brzydcy, a wciąż mieć coś tak pięknego, jak życie? Był to ostatni widok przed tym, jak zakopał moją głowę, bym już nigdy nie ujrzał światła. Leżałem zakopany jeszcze krótką chwilę, kiedy znienacka zasnąłem bez świadomości, a przede mną była jedynie pustka.
Śmierć nie jest nicością;
jest pustką - czymś, co nam się należy.
Doznawszy pięknoty życia musimy je zwrócić;
doznać czystości, jaką jest śmierć,
doznać tego luksusu, jakim jest nie myśleć.
Jak doszło do końca; jaką drogę przebyło; jakich ludzi spotkało; jakich smutków, jakich radości doznało. Mimo, że nie znałem tej osoby, mimo, że nawet nie widzę jej ciała, jedynie tablicę, zawsze ciekawi mnie jej historia, nieważne jak nudna - bądź wręcz przeciwnie - by była. Często zmuszony jestem chować ludzi - a raczej puste ciała bez świadomości. Ludzi, którzy zasnęli, by więcej się już nie obudzić, niczym kwiat wyrastający z ziemi tylko po to, by za jakiś czas uschnąć i zostać straconym na zawsze.
Koncept śmierci już dawno mi się przejadł. Widziałem ich już tyle, że już dawno przestałem się nad nimi zastanawiać. Każda śmierć, każda skorupa przynoszona tu jest dla mnie czymś, do czego zmuszany jestem własną moralnością, czymś, co muszę wykonać, gdyż nikt inny tego nie zrobi. To ja jestem do tego wyznaczony. Początkowo było to dla mnie trudne, jak dla każdego przede mną. Jednak po jakimś czasie stało się to dla mnie niczym kartka papieru, którą zapisujesz coraz bardziej, i bardziej, chcąc zapamiętać wszystko, lecz po jakimś czasie zaczyna brakować ci miejsca, zaczynasz panikować, nadpisywać stare fragmenty, nakładasz coraz to nowe warstwy, lecz w wyniku tego zaczynasz zdawać sobie sprawę, jak mało tak naprawdę udało ci się zapamiętać, więc decydujesz się to po prostu zmiąć i wyrzucić do kosza, nie chcąc już nigdy więcej zawracać sobie tym głowy.
Śmierć jest niczym więcej jak posłaniem. Pójściem do łóżka. Jedni usłaną mają ją laurami, inni muszą namęczyć się trochę, chodzić przez ciernie, przez wzgórza, aby dotrzeć do celu. Wszyscy jednak mają jedną i tę samą śmierć. Nieważne w jaki sposób dojdziesz do tego łóżka, uzyskasz ten sam cel.
Od dawna jednak kopię specjalny grób. Kopię go powoli, nie śpieszę się specjalnie, każdy ruch łopatą robię z namysłem, chcę w końcu, aby wyszedł jak najlepiej. Robię to praktycznie od pierwszego dnia tutaj. Nie wiem po co, ani dlaczego, ale to robię - czuję z tyłu głowy nakaz, jakbym robił to nie do końca z własnej woli. Są dni, kiedy nie mam ochoty nad nim pracować, lecz wiem, że powinienem - i to robię. Kopa piachu, jaką tworzę obok stała się teraz niczym góra nie do podbicia, co dzień ze szczytu usypuje się mała jej cząstka, tym samym zasypując lekko dziurę, którą kopię, czyniąc moją pracę bezsensowną. Jednak może jest to znak - znak, by nie kopać już dłużej?
Od zawsze ze mną jest tu Ten Drugi - nie robi nic, stoi jedynie, obserwując moją pracę. Cały czas czuję jego wzrok na moich plecach - może to on nakazuje mi robić to, co robię? Nie ma on twarzy - przynajmniej jej nie widzę, przez cały czas nosi kaptur, a jego ciało okrywa szata. Wygląda jakby czekał - na co?
Niebo wypełniły szeregi gwiazd - wezbrały się wszystkie naraz, jakby wiedziały, że nadszedł odpowiedni moment. Świeciły najjaśniej, jak potrafiły - tak jasno, że ledwo można było poznać, że była to noc. Księżyc ukazał się w swojej pełnej postaci, nie kryjąc się już więcej wstydliwie. Słyszałem flet, grający najpiękniejszą melodię, jaką znałem - lecz, czy był to jednak flet? Nie - był to szum wiatru kołyszącego swoją mocą źdźbła jasnozielonej trawy. Nagle, gdzieś z tyłu dosłyszałem lekki akompaniament sowy, chuchającej cicho, próbując dostosować się do tonu bryzy - podnosiła swój głos coraz głośniej, i głośniej, aż w końcu weszła z rytmem wiatru w fascynującą harmonię. Jedno napędzało drugie - dopełniały się, nie chcąc zepsuć tego porywającego koncertu. Wszystkie zwierzęta zeszły się w ciszy, wsłuchując się w melodię ze snu, zaczarowane. Czy takie widowiska można doświadczyć codziennie? Czy dopiero dzisiaj byłem w stanie go doświadczyć? W końcu, po dłuższym upływie czasu zaczęły ściszać się powoli, jak gdyby zwierzęta z lasu zaczęły usypiać, a duet ten nie chciał ich budzić nagłą zmianą. Po chwili nie było słychać tylko ciszę.
Zacząłem iść. Zmierzałem do grobu, który wykopałem własnymi rękoma. Kiedy byłem już przy nim zauważyłem Jego - drugiego Grabarza. Czy widział on to widowisko? Czy miał prawo je widzieć? Czy był w stanie je zobaczyć? Wiedziałem, co należało zrobić - co powinienem zrobić. Wszedłem do rowu, położyłem się wygodnie, a On zaczął mnie zakopywać powoli, spokojnie - chciał dać tej chwili wybrzmieć. Patrzyłem w jego puste oblicze i wtedy moim oczom ukazał się zapierający dech w piersiach widok - pierwszy raz zobaczyłem jego piękne, rozpostarte skrzydła. Były one niczym magiczny krajobraz, magnetyzowały mnie swoją urodą. Miały one kolor czerni - lecz kolor ten nie był kolorem smutku, był kolorem końca, dojścia do celu, spełnienia. Nie wyglądały one jak skrzydła jakiejś przydrożnej wrony - były one najczystsze, najbardziej nieskazitelne, niczym bursztyn. Jak coś tak zjawiskowego mogło objawić mi się dopiero w takiej chwili? Jesteśmy brzydcy, w porównaniu do każdego z piór, jakie budowały całość. Jak możemy być tak brzydcy, a wciąż mieć coś tak pięknego, jak życie? Był to ostatni widok przed tym, jak zakopał moją głowę, bym już nigdy nie ujrzał światła. Leżałem zakopany jeszcze krótką chwilę, kiedy znienacka zasnąłem bez świadomości, a przede mną była jedynie pustka.
Śmierć nie jest nicością;
jest pustką - czymś, co nam się należy.
Doznawszy pięknoty życia musimy je zwrócić;
doznać czystości, jaką jest śmierć,
doznać tego luksusu, jakim jest nie myśleć.
Subskrybuj:
Posty (Atom)