za dużo czynności na raz

 "Teraz mi się uda,

wreszcie mi wyjdzie,

uda mi się, uda,

trzy-

dwa-

jeden-"

Po czym biorę się do pracy, tak jak to planowałem od początku tygodnia.

    Jest niedziela; ja jednak znów skupiam się na tym, by zacząć to robić.

    Czuję, jakby masa wielokolorowych liści nieustannie zasypywała mój umysł, a ja z grabiami muszę go odkopywać spod coraz to kolejnych warstw;

    Najpierw te żółte- złociste, raczej. Z wierzchu wydawać by się mogły piękne, dostojne wręcz, jednak  jak wszystko inne, mają swoją drugą stronę; są kruche, delikatne, rozpadają się pod palcami; swoimi kolcami tworzą dziwne kształty, często zachowując się nieznośnie, gdy ktoś wejdzie na nie kompletnie niespodziewanie. Ich swobodne poruszanie na wietrze jest niczym melodia grana na mahoniowych skrzypcach przez muzyka zakochanego w swoim fachu, przytulającego swój instrument niczym nowo narodzone dziecko obserwujące świat i po raz pierwszy doświadczające jego piękna.

    Te jakże jeszcze młode liście są tylko przykrywką, gdyż zaraz pod nimi czyhają bardziej już czerwonawe, krwiste wręcz odmiany, które przykryte gęstą warstwą swoich mniej dojrzałych braci zaczynają powoli podejrzewać, jaki czeka ich los; nie przykładają do tego jeszcze większej uwagi. Zapominają już z czasem jak wyglądała powierzchnia; nie pamiętają już pieśni, której częścią niegdyś były, lecz wciąż szepczą między sobą najróżniejsze powierzchniowe wspomnienia, widząc dalej gdzieniegdzie promyki słońca i szmerając przy tym cichutko, starając się nie budzić tym swoich starszych już pobratymców. 

    Ci ugrzęźli pod innymi, gnijący i rozkładający się, zbrązowiali, stęchli i cuchnący, leżą w najniższych warstwach tego mrowiska w prawie zahibernotyzowanym stanie; bez sił, by się ruszyć i bez woli, by wygrzebać się spod całego ciężaru, lgnący jedynie do najszybszego końca. Leżą ściśnięci, nie widząc nic wokół oprócz ciemności, czując jedynie swoją wzajemną obecność. Panuje tam cisza, przerywana jedynie cichym podśpiewywaniem robaków przechodzących gdzieś obok, dających nadzieję na szybki koniec.

    Największym wrogiem i przyjacielem jest tu wiatr; to on decyduje kiedy i jak mocno zawieje, zabierając liście ze sobą, bądź zostawiając je na pożarcie swoim braciom.

Jak przestać myśleć, by w końcu zabrać się do pracy?

    Kiedyś przechodząc obok sklepu, żebrząc o pieniądze spotkałem pewnego mężczyznę; dał mi on pieniądze, chleb i mieszkanie. Nie wiedziałem jak mu dziękować! Zaproponowałem mu, że kiedyś, gdy wyjdę z dołka oddam mu wszystko co do grosza; ten nic nie odpowiedział, ale uśmiechnął się szeroko i odszedł. Uznałem, że nie ma co; muszę jakoś te pieniądze pomnożyć. Nic jednak nie przychodziło mi do głowy, szczególnie biorąc pod uwagę mój brak wykształcenia. Przypomniałem sobie jednak o jednej, jedynej rzeczy, jaka mi wychodziła w życiu: hazard. 

    Wiedziałem, że jest to zły pomysł, jednak nie miałem innego wyjścia; musiałem coś zrobić, bo nie dożyłbym kolejnego tygodnia - pieniądze w końcu się skończą, a ja znów zostanę na ulicy z jeszcze większą ilością długów...

    Dlatego postanowiłem - zagram w ruletkę. Jedna wygrana - tyle mi starczy.

    Poszedłem więc do najbliższego kasyna i zagrałem. Nigdy chyba czas nie dłużył mi się tak, jak wtedy. Siadając przy stole pociłem się niewyobrażalnie, a wzrok ludzi siedzących obok mnie mroził krew w żyłach. Czułem jak wyśmiewają mnie i tylko komentują pod nosem "oblech" lub "brudas". Jednak nie mogłem dać sobie wejść na głowę; postawiłem i czekałem. Zanim mrugnąłem, jakby ktoś wyciął kawałek z mojego życia - koło było przekręcone, a ludzie wpatrywali się we mnie jak w ducha; wygrałem! Nie wiedziałem jednak, jak zareagować. Odebrałem moją nagrodę i wybiegłem z kasyna, ciesząc się z tego, że będę mógł przeżyć kolejny miesiąc. Kusiło mnie jednak, by wrócić i zagrać jeszcze raz. Nie zrobiłem tego - uznałem że będę silniejszy, że nie ulegnę samemu sobie. Nie jestem taki słaby.

    Miesiąc później, głód znów zaczął mi doskwierać. Mieszkanie nie wyglądało schludnie, lecz nie wyglądało też najgorzej. Nie wiedziałem jednak, co zrobić. Ubiegły miesiąc nic mi nie dał; dalej byłem tym samym żebrakiem z ulicy, któremu ktoś po prostu dał dom. Dawno zdążyłem już zapomnieć o mojej wygranej, lecz jednego pamiętnego dnia nagle wróciły wszystkie wspomnienia; pamiętałem tę ekstazę i adrenalinę przy wygranej - uczucie nie do opisania. Nie było więc odwrotu. Nie myślałem nawet nad przekonywaniem samego siebie, bo wiedziałem, że to nie poskutkuje. 

    To samo miejsce, ten sam człowiek, jedynie miesiąc później. 
    Przegrałem.
    Straciłem wszystko, znowu.

    Siedzę więc na ulicy, czekając na zbawiciela, który przyjdzie i wygrzebie mnie z tego miejsca. Czuję jednak, że moja jedyna szansa przepadła, a jedynym, kto zawinił jestem ja.

Pory roku.

    Jestem szczególnym przypadkiem; w mojej głowie pory roku nie podążają śladami natury; idą one ciągle do przodu, nie zważając na to, czy jest to poprawne, czy nie. Zawsze, gdy zdążę przyzwyczaić się do jednej, nagle, kompletnie znikąd, zachodzi mnie kolejna, która czaiła się zapewne już od dłuższego czasu tylko po to, by w końcu mnie dopaść i złapać w swoje sidła. 

    Kocham lato i słońce ogrzewające moją twarz swoimi ciepłymi promieniami

jednak nigdy nie potrafię go zatrzymać na długo, nieważne jak bardzo bym chciał.

    Zawsze przychodzi po nim jesień, nieważne jak przyjemnie by mi nie było. Zawiewa mnie ona swoimi zimnymi wiatrami i zalewa nieprzyjemnymi kroplami deszczu, lekko obijającymi się o moje nagie ciało.

czasami długo nie zauważam tej zmiany klimatu; zaczynam dopiero, gdy czuję wodę w moich płucach, gdy zaczynam się nią dusić.

    Wówczas przychodzi zima, a tej nie sposób nie zauważyć; tym bardziej nie poczuć. Przykrywa mnie ona swoim mrozem, zamrażając zgromadzoną wodę i unieruchamiając mnie w miejscu, cierpiącego przez ten niemiłosierny, nie do opisania ból w całym moim ciele spowodowany zamarzniętą w nim wodą.

nie pozostaje mi wtedy nic, prócz wyczekiwania, do czego jestem już przyzwyczajony; oczekuję na wiosnę, która wita mnie ciepło swoimi rozwartymi ramionami.

    Daje mi ona wsparcie i nadzieję, których to tak rozpaczliwie poszukiwałem; pierwsze promyki wyłaniające się spomiędzy chmur są dla mnie ostatnim światełkiem nadziei, gdy pogłębiony w rozpaczy jestem już właściwie jedną nogą w grobie. Z wolna padając na mnie zaczynają roztapiać lód, tym samym uwalniając mnie z więzienia, jakim stało się moje własne ciało.

    Sprawą, która nurtuje mnie najbardziej jest jednak to, jak niepostrzeżenie dane pory roku przychodzą i odchodzą; jak zakradają się tylko po to, by znów zniknąć, wyparte przez kolejną, niczym skłócone rodzeństwo rozpychające się łokciami na lewo i prawo, nieustannie walczące o kawałek ciasta. 

od kiedy to drzewa stały się takie puste?

jakim cudem pada już trzeci dzień z rzędu?

zaraz - kiedy ja zacząłem nosić zimową kurtkę?

przecież dopiero co była zima...

jak to, już jest jasno?

od kiedy zacząłem się tak zachowywać?

czemu znów nie mam motywacji?

dlaczego znów nie mam ochoty wychodzić z domu?

przecież dopiero co się śmiałem...

chwila, kiedy zrobiło się ciemno?

dlaczego znów o tym myślę?

                                                                                                                                                    niezły chad

Wyścig 2. (pojedynek z bliskim)

   W życiu od czasu do czasu zmuszeni jesteśmy do biegu w maratonie-
wyścigu, raczej.
Codzienne zmęczenie w końcu wykańcza nas w pełni i nie zostawia nam innego wyboru, jak tylko przebiec tę ostatnią prostą, łeb w łeb z naszym rywalem;
rywalem jednak jest nasza najbliższa osoba.

   Nadeszła jednak w końcu pora na mnie; jak każdy inny człowiek, nie spodziewałem się że ta pora nadejdzie - nie byłem więc przygotowany; całe życie starałem się nie myśleć o tym, że wyścig ten będzie musiał nastąpić. W momencie jednak, gdy zrozumiałem, że to już czas, począłem rozmyślać nad wszystkimi technikami; nad strategiami i podstępami, które wykorzystać, by rzucać kłody pod nogi mojemu niechcianemu wrogowi, którego tak dobrze znałem.
   Nie chciałem jednak zrobić mu krzywdy; chciałem umorzyć ból, jaki nastanie po mojej ewentualnej wygranej. Jednak na nieszczęście mojego przeciwnika, był on osłabiony już od startu; zresztą podobnie jak ja; oboje bardzo dobrze jednak zdawaliśmy sobie z tego sprawę. Każdy z nas wiedział również, jaka stała cena za przegraną.


*********************************************************************************


Przekraczając linię mety, ta zamknęła się, więżąc za stalowymi i zimnymi kratami ofiarę, jaką stał się przegrany; ta krzyczała, zdzierała swoje już i tak zmęczone gardło, wołała o pomoc swojego do tak niedawna bliskiego tylko po to, by ten mógł popatrzeć się zza srebrzystych pasów bezradnie na swojego konającego byłego wroga.
Oboje wiedzieli, co ich czeka po ukończeniu wyścigu.
Oboje wiedzieli, że nie ma innego wyjścia.
   Jedyne, co pozostaje wygranemu to ostatni widok, którym zachłysnął się, odwróciwszy po raz ostatni do swojego rywala.
   Jedyne, co pozostaje przegranemu to świadomość swojej przegranej. To, i odliczanie powoli:

raz
dwa
trzy
cztery
pięć

ONA 

Wszystko okej?

ON

(w myślach, śmiejąc się sam do siebie)

Kto to mówi.

(kontynuuje, już na głos, z pewnością)

Oczywiście, że tak...

(cisza)

A u ciebie? Robiłaś coś szczególnego?

ONA

(zastanawia się chwilę, po czym zaczyna, lekko w żartach)

Byłam tu i tam - nic szczególnego...

(ponownie, długa cisza)

ON 

Nie siedź długo, okej?

...

...

...

...

...

...

sześć

siedem

osiem

dziewięć

dziesięć

szczera rozmowa.

- Więc, niech mi Pan opowie; jak wyglądało Pana życie, wtedy? - pyta się mnie, wyraźnie zaciekawiony, lekko stukając rytmicznie palcami o dzielący nas stolik.
- Byłem głupi. Robiłem wiele złego;  krzywdziłem, kradłem, znęcałem się - nie wiem, dlaczego to robiłem; żałowałem każdego czynu, jakiego dokonałem. Czy robiłem to świadomie? Nie. Choć jestem pewien, że gdzieś w środku zawsze byłem świadom tego, co robię. A może jednak nie? Może nie mam racji? Nie pamiętam do końca - z resztą jak zawsze. Od kiedy sięgam pamięcią, zawsze pozostaje to niedopowiedzenie w moich wspomnieniach - "czy na pewno tak było?" "może dramatyzuję? - na pewno dramatyzuję". Nie chcę się jednak bardziej w nie zagłębiać; ze stresu; ze strachu przed tym, co mogę tam odkryć. Nie chcę wierzyć, że jestem złą osobą. Często sobie zaprzeczam; myśląc o jednym, od razu przywołuję z tyłu głowy argument przeciw. Nie jestem pewien żadnej swojej wypowiedzi. Nie jestem pewien niczego w swoim życiu; czy takie życie bez pewności można nazwać życiem? Dokonując tych pustych decyzji, kieruję się jedynie tym, co mówi mi ten mój cichy głos w głowie; skąd mam wiedzieć, czy mówi on prawdę? A co, jeśli kłamie? Robię wtedy coś, co nie jest zgodne z prawdą - z tym, jak wygląda świat. Zawsze boję się pójść złą ścieżką; że w przyszłości spoglądając na siebie, będę się oceniał, tak jak robię to teraz. Boję się samego siebie; jednak nie tego, którym jestem teraz, tylko tego, który dopiero zaistnieje.
     Chcę uzyskać pewność w swoje słowa - uzyskać pewność w siebie i swoje istnienie; to, że mam jakiś powód, by chodzić - że chodząc, nie krzywdzę.
     Chcę nauczyć się wybierać poprawne ścieżki, kroczyć tymi drogami, które w końcu poprowadzą mnie w dobrym kierunku; czuję, jakby ktoś u góry wiecznie podstawiał mi pod nogi jedynie te zapadające się z każdym moim kolejnym krokiem.
krok
czuję, jak moje zmysły odchodzą gdzieś daleko
krok
sam wybrałem tę ścieżkę
krok 
z każdym kolejnym krokiem idę coraz wolniej, coraz bardziej rozpaczliwie błagając o pomoc
krok
czy ktoś mnie słyszy? halo?
krok
czy to jest na pewno dobry zakręt?
krok
którędy mam iść?
krok
jestem sam
Najgorszą zmorą są jednak ci, których chcę chronić przed samym sobą - inni ludzie, wiecznie patrzący na to, co robię - często znający moją sztuczną sylwetkę i bojący się, gdy ukazuję im swoje prawdziwe ja. Boję się tych, którzy na mojej ścieżce wciąż patrzą i patrzą i patrzą i patrzą i widzą
moje
za długie ręce
za grube nogi
za wąskie usta
za duży nos
za małe oczy
za szerokie barki
za długie włosy
za krótkie palce
za dziwne kroki
małe, analizujące roboty wiecznie wpatrujące się głęboko i ciągle dopisujące sobie w głowie kolejne przymiotniki
     Stojąc na peronie ogarnia mnie niewyobrażalny strach; obserwując przejeżdżające pociągi, myślę sobie o wszystkich przegapionych okolicznościach uciekających tuż przed moimi oczami. Czekając, zawsze boję się, że wsiądę w ten zły i pojadę, nie mogąc wrócić.
     Życie jest niczym peron, przez który przejeżdża stado pędzących pociągów.

     Boję się, że utraciłem swoje sny; że nie potrafię już ich malować słowami, że nigdy już nie wróci ten sam dręczyciel, ten sam złodziej, ten sam sadysta i kat, co kiedyś.
     Boję się siebie samego; tego, jak zepsuty jestem - często zaskakuję samego siebie i nie wiem, czym jest ten robak drążący we mnie dziury i tego, jak daleko zajdzie nim uzna, że wystarczy.
Rozgrzebując tak życie, zawsze przypominam sobie to, za co tak naprawdę nienawidzę siebie samego: wymagam nieustannej atencji; jestem niczym pies czekający ciągle u nóg swojego pana, chcący, by ten pogłaskał go po jego głowie i powiedział mu, jaki jest dobry i kochany. Nieważne ile będę się nienawidził, nieważne ile będę nad tym myślał, zawsze będę czuł tę prawie nie do zaspokojenia potrzebę.
- Czego więc się nie boisz?
- Nie wiem. Samotności?
- To już tak oklepane, błagam. Może coś bardziej oryginalnego? Nie boisz się tego powiedzieć publiczności? - oznajmia, z drwiącym uśmiechem na twarzy.
- Chyba właśnie tego boję się najbardziej.

Dom.

budując dom

myślisz o nim:

solidny

wytrzymały

sumienny

to twoje ręce nadały mu fundamenty

to twoje ręce nadały mu kształt

stajesz się jego przyjacielem;

on - częścią twej rodziny

nie jesteś bowiem jego właścicielem;

choć został ulepiony z twojej gliny

z czasem

ten zaczyna:

blednąć

słabnąć

gasnąć

ty desperacko próbujesz oświetlić go swym promieniem-

którego ten nie dostrzega.

nie chcesz go opuszczać lecz musisz;

jego ściany poczęły już pękać

ty wzmagasz się i smucisz-

poczynasz klękać

i rozpaczasz.

następnego dnia 

słońce wzejdzie nad horyzont

gdzie się podziejesz? gdzie się udasz?

z przerażeniem spoglądasz w niebo, rozmyślając.

Podróż

   Idę ścieżką, która prowadzi mnie do miejsca wyższego niż najwyższe góry; którego szczyt wznosi się daleko ponad gęste chmury mojej wyobraźni, które otaczają go swoją mleczną barwą niczym zupa mleczna gotowana przez wielkiego potwora zataczającego ogromne koła swoim wielkim wiosłem jednocześnie mieszając tę przedziwną miksturę.
   Potwór ten wydaje się być głęboko zamyślony w swojej czynności - a może rozmyśla nad tym, jaki jest sens wykonywania w kółko tej samej czynności? Czy to mieszanie nie przyniesie zamierzonego efektu? Jego zupa nie wyjdzie taka, jak powinna? Kremowa, ciemna ze szczyptą pikanterii, jaką wniosłyby pioruny rozczapierzone po całej masie, która skraplałaby się w dół, tworząc u stepów góry powódź zabierającą ze sobą miliony ofiar w postaci kukieł, którymi steruje drugą ręką; w końcu to jego mały plac zabaw; nic szczególnego do zamartwiania się i zawracania sobie głowy.
   Idę ścieżką, która wiedzie tam, gdzie nie zachodzę nigdy, gdy znajduję się w pobliżu tego miejsca. Mój cel wydaje się niemożliwy, co jest nie do zniesienia znając moją naturę. A jednak - wszystko wydaje się takie ogromne i przerastające mnie pod każdym względem. Gąszcza, przy których wydaje się jak mrówka i pomiędzy którymi muszę przecinać, ranią mnie przy każdym kontakcie swoimi ostrymi jak brzytwa kolcami, jakby były rękami osoby desperacko szukającej bliskości, lecz nigdy niepotrafiącej znaleźć ukojenia. Z tyłu, na karku, ciągle czuję wzrok tej wielkiej istoty znad góry, która zawsze czuwa, czy idę w odpowiednim kierunku; co jednak stanie się, gdy skroczę ze ścieżki.
   Wszędzie gdzie się nie spojrzę, osacza mnie ta zielonkawa barwa, która roztacza się daleko poza moje pole widzenia; czuję, jakby co chwilę się materializowała tylko po to, by w następnej sekundzie wsiąknąć we mnie i wypełnić całego, a potem opuścić moje ciało niczym nieproszony gość - jakbym nie był tą osobą, której szukała.
   W końcu napotykam stary, najprawdopodobniej opuszczony budynek - ruinę, przez której okna dobywa się światło bez źródła, obrośnięty zgniłą zielenią, zapuszczony. Jego pęknięte kamienne ściany tworzyły dwa pokoje oddzielone grubym, obskurnym zamurowaniem; jeden z pokojów całkowicie ciemny, drugi zaś przejrzysty - oba jednak w pełni puste, jakby ktoś przyszedł tu kiedyś i ukradł całą ich zawartość. Idę wgłąb, aby rozejrzeć się po wnętrzu, gdy zza rogu wyskakuje On.

                                                                               ***

   Lis był mały, nie większy od mojej prawej łydki; był młody, a jego sierść mieniła się w świetle. Nigdy nie sądziłem, że zobaczę kiedykolwiek tak piękne zwierzę. Jego ogon, falujący na grzbiecie wyglądał niczym flaga, którą macha generał, chcąc poddać się wrogiej armii, oszczędzając swoich ludzi. Podbiegł do mnie, witając swoją ucieszoną kitą i zapiszczał wysokim głosem chcąc zabrać mnie w podróż. Począłem więc iść za nim krok w krok, nie bacząc na to, co było przede mną - widziałem jedynie kitę, poruszaną na wietrze.
   Idąc już latami zdążyłem zauważyć, że był to błąd; podążam jednak dalej, błądząc ciągle tymi samymi ścieżkami razem z moim przewodnikiem, który jak się zdaje nie nauczył się niczego w naszej przeprawie i dalej zamierzał oszukiwać mnie odnośnie swojej znajomości drogi, co bardzo mnie wzburzyło i zdecydowałem się zmiażdżyć jego głowę pod moją ciężką podeszwą; myślałem nad tym od jakiegoś czasu, ale nie chciałem zabrudzić swoich butów, które i tak są już w kiepskim stanie biorąc uwagę ilość moich dawnych przyjaciół. Spoglądam w górę tylko po to, by zauważyć, że ręka Potwora Mieszającego Zupę zmierza w moim kierunku, by sięgnąć po kolejną przyprawę do swojej zupy. Opuszkiem opuszka opuszka palca zabiera ze sobą resztki lisa i wkłada jego już rozkładające się ciało do garnka.
   "Cóż za dziwna historia" - myślę sobie, po czym idę dalej wgłąb lasu w nadziei znalezienia wyjścia...
.
.
.
...Które znajduje się za następnym rogiem! Moja ofiara nie była w takim razie konieczna - potrzebowałem poczekać jeszcze tylko parę chwil, by znaleźć wyjście. No cóż! Wielka szkoda. Napotykam wielką pustynię; czuję pewne uczucie deja vu pod moją skórą, ale staram się ignorować, prąc tym samym przed siebie. Jednak nie na długo; wpadam w studnię. "Jakim, kurwa, cudem na środku pustyni znajduje się studnia?" - zadaję sobie nagle pytanie. Studnia jednak jest pusta, co oczywiście nie jest niespodzianką, a na jej dnie znajduje się klapa.
   Pod nią - drabina. Drabina, która wydaje się wręcz nieskończona; ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
i  ciągnie się
 bez końca
Cóż - jak się okazuje, jedynie metaforycznie, gdyż koniec ten w końcu nadchodzi.

   Znajduję się na plaży małej wyspy; dookoła mnie nie ma nic, oprócz morza - powróciłem do domu. Drabina zniknęła; wraz z nią jedyna droga ucieczki; jestem tu tylko i wyłącznie ja. Może kiedyś znów wyruszę w podróż? Może tego czasu się nie doczekam? Czy w ogóle tego chcę?

Wywiad.

   Siedzimy w cichym zaułku: ja, wraz z moim dziennikarzem, który od lat siedzi w mojej głowie cicho szepcząc do ucha kolejne pytania - jedno za drugim, nawet nie czekając na odpowiedź.
   Powiedziałem "dziennikarz" - jednak jest to określenie na wyrost, bowiem do profesjonalnego dziennikarza jest mu daleko; robi to raczej z pasji, samej chęci bycia wścibskim, włażenia ludziom do głowy i zaglądania w miejsca, w które nie powinien się zapuszczać.
   Jednak na osobę przeprowadzającą wywiad, jest zaskakująco cichy - podczas moich wypowiedzi obserwuje jedynie dogłębnie moją twarz, niespecjalnie dopytując się o szczegóły prawie jakby mnie nie słuchał; pewnie to jego sekretna technika; jego tajemnica, o której nie mówi nikomu innemu.
   Czego on tak zaciekle doszukuje się pomiędzy moimi zdaniami? Czego chce tym razem? Czy chce mnie zranić? Może dać mi dobrą radę? Nie potrzebuję jednak jego pomocy - staram się więc utrzymać jak najbardziej kamienną twarz, jaką mogę; zero ekspresji, żadnych niepotrzebnych ruchów, spojrzeń w prawo, lewo - nie wspominając już o zagryzaniu warg czy drapaniu się po nosie.
   Patrzę się głęboko w jego oczy, by nie dawać mu żadnych zbędnych informacji, których łańcuch mógłby doprowadzić go do dalekich zakątków mojego umysłu. Byłyby jak domino; jedna z myśli uderzałaby kolejną, by w końcu nabrać tempa i rozbić moją obronę na milion kawałków, których zebranie zajęłoby wieki.
   Dalej kontynuuję mój nieprzerwany monolog w obawie przed niespodziewanym atakiem; czuję jak mój przeciwnik nieprzerwanie napiera całą swoją siłą na moje mury, które tak skrzętnie budowałem - ja jednak się nie poddaję i dalej podtrzymuję tę złudną fasadę nieświadomości tego, co dzieje się na froncie.
   Czy nie jest to jednak czego on chce? Może od początku dawałem ciągnąć się mu za nos, przez cały ten czas odkrywając moją prawdziwą naturę? Czy dałem się w taki prosty sposób oszukać? Od kiedy zaczął nade mną królować?
   To wszystko jest jednak hipotetyczne; nie mogę popadać w tak głupie domysły; a może jednak? Co mam zrobić? Czy dalej iść w zaparte i udawać, że o niczym nie wiem? Czy może jednak uświadomić go o jego niekompetencji?    Wiem przecież o wszystkich jego sztuczkach; czy w takim razie konflikt ten ma jakikolwiek sens, skoro obaj znamy swoje największe sekrety?

ja

Czemu to kontynuujemy? Czy będziemy się tak wiecznie oszukiwać? Czy będzie to niekończąca się spirala pogardy i niezrozumienia?

On

Tak, dopóki sam tego nie zaakceptujesz.

   Dawno, dawno temu pewien chłopiec koło swego domu zasadził drzewo; miało być one symbolem nowego życia i względnej radości. Miał siedzieć w jego cieniu gdy dorośnie i patrzeć, jak wyrasta na przestrzeni lat.

   Drzewo to jednak było skażone i wypuściło zarażone korzenie bardzo głęboko - tak głęboko, że sięgały one nawet dna ziemi.

   Jako mężczyzna już, chłopiec postanowił ściąć drzewo, które zasadził jeszcze jako brzdąc; rąbał i rąbał dniami i nocami, lecz ono nie dawało za wygraną.

   Mężczyzna w końcu się poddał i usiadł pod drzewem i zrozumiał, że od początku tam nie stało.